Annemiek kreeg een maatje

Fotograaf en auteur maken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.

Managementassistent Annemiek Wiesenhaan-Vissers (47, links) stond in de nazomer van 1977 samen met zus Miriam (45, verzekeringsadviseur) op het erf van de ouderlijke boerderij op de Langestraat 7 in Dieden.

„Gezien onze jurkjes was het hoogstwaarschijnlijk een zondag. Bovendien maakte mijn vader de foto. De rest van de week had hij daarvoor geen tijd. Mijn ouders komen uit een boerengezin: vader uit Veghel, moeder uit Erp. Aanvankelijk hadden ze een boerderij in Veghel van vijfentwintig koeien: destijds een middelgroot bedrijf. Vanwege een gemeentelijke herstructurering verhuisden ze in 1969 naar Dieden en begonnen ze opnieuw. Twee jaar later werd ik geboren, de eerste dochter na drie zonen. Na de geboorte van Miriam zeiden mijn ouders: je hebt een speelkameraadje. Dat klopte. Mijn broers trokken veel met elkaar op en hadden hun vaste karweitjes buiten. Ik hielp meer mijn moeder in de keuken. Met Miriam speelde ik wel buiten: met de honden, in de hooischuur, of dus touwtjespringen. We deelden ook de liefde voor paarden. Rosita en Judith waren onze pony’s. Miriam overwoog een boerenbestaan. Maar uiteindelijk nam mijn oudste broer het bedrijf met zo’n 120 melkkoeien in 2000 over: inmiddels zijn het er bijna vierhonderd. Mijn talent lag bij talen. Ik had al vroeg zomerbaantjes in het buitenland. Ik ging op kamers in Maastricht voor de Hogere Hotelschool. Uiteindelijk belandde ik in de Randstad: als enige van het gezin. Miriam studeerde in Den Bosch, woonde even in Amsterdam, maar keerde terug. Zij spreekt nog met een Brabants accent, ik niet meer. Al merk ik als ik hier kom, elke maand toch wel, dat de rustige natuur en de geuren van het boerenbedrijf ervoor zorgen dat ik zomaar weer wat Brabants brabbel.”

Zelf in Opnieuw? Mail naar: opnieuweenfoto@gmail.com. Nuis en Van den Boogaard nemen contact op als uw foto ‘opnieuw’ wordt gemaakt.
    • Arthur van den Boogaard