Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Energieadviseur

Diederik Samsom was in het dorp om ons aan de zonnepanelen te praten. In de huis-aan-huis-verspreide uitnodiging stond hij groots geafficheerd als ‘dé groene energieadviseur bij HVC’, een afval- en energiebedrijf in Alkmaar.

Ik had de man beroepshalve een keer of twintig gevolgd toen hij nog lijsttrekker van de PvdA was en ging uit nieuwsgierigheid naar het theatertje. Er waren dertig belangstellenden, van wie een derde ook in de gemeenteraad zit. De burgemeester was er ook, handen op de buik.

Diederik Samsom was nog hetzelfde. Gedreven, een meer dan goed verteller. De mensen hingen niet aan zijn lippen, dat kan niet bij een lezing over energietransitie en aardgasvrijwonen. Ik kende het bedrijf HVC niet, maar Samsom leek me een prima aankoop. Alsof Almere City FC op bezoek kwam met Messi op het middenveld. De lokale huis-tuin-en-keuken-energiedeskundigen waren geen partij. Hetzelfde vuur als in zijn nadagen bij de PvdA, toen hij vocht tegen de onvermijdelijke ondergang. Een bokser die telkens neerging, maar zo vaak ook weer opstond dat je ging hopen dat hij toch nog zou winnen.

Maar hij was geen Rocky Balboa.

En net als de rest ging ik nu ook geen zonnepanelen kopen.

Toen iemand het waagde om te vragen waarom er niet gewacht werd met al die maatregelen tot de fossiele brandstoffen op waren, antwoordde hij dat het stenen tijdperk ook niet ophield omdat er geen stenen meer waren.

Waar haalde deze man de energie vandaan?

Na afloop zat ik met mijn dochter (3) aan het van gemeentewegen verstrekte flensje met poedersuiker. Hij had zijn kinderen ook meegenomen en maakte uit beleefdheid een praatje. Het leek me heel vermoeiend om mij tegen te komen. Twee vaders die hun kroost op zaterdag meenemen naar iets wat ‘Klimaatneutraal Wormerland’ heet, grapte ik.

Maar hij vond het echt leuk.

Hij zei dat hij niets leukers kon bedenken dan als groene energieadviseur mensen overtuigen. De politiek was slechts een hinderlijke onderbreking geweest, een opmaat naar een leuke job bij HVC. Het was er nog gezelliger dan bij de PvdA, er zat geen Felix Rottenberg tussen die je op een zwak moment een hele bestekla in de rug steekt.

Een oom van de vriendin plofte tussen ons in en begon over de vakantie naar Terschelling en dat hij erover dacht om op zijn schuur zes zonnepanelen te leggen.

Toen hij opstond was Diederik Samsom gevlogen, je zou ook kunnen zeggen dat hij handig van de gelegenheid gebruik had gemaakt. De vrouw die pannenkoeken bakte zei later dat ze de kinderen van ‘de minister’ een half flensje had gegeven.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.
    • Marcel van Roosmalen