Recensie

Tevoorschijn sluipende akkoorden bij Seriese en Van Ligten

De slidegitaar speelt enkele zangerige klanken, melancholiek ook. Bijna onopvallend sluipen de akkoorden te voorschijn, waarna zangeres Astrid Seriese de blues inzet met Stranger in Paradise. Haar stem is eerder ijl. Prachtig is het beslist, vooral dankzij de tekst over hoe je een vreemde bent in het paradijs. Blues & Poetry van jazz-zangeres Seriese en gitarist Erwin van Ligten vindt zijn begin in een theatertournee. Het album is een boeiende mengeling van eigen songs en covers, onder meer van Bessie Smith, Duke Ellington en Billie Holiday. De rauwheid breekt door in het opstandige I’m On My Way van Mahalia Jackson. Van Ligten geeft krachtige ritmiek aan de tekst over het verlangen naar vrijheid.

Verrassend tussen de Amerikaanse blues is het gedicht Y Después van de Spaanse dichter Garcia Lorca met als refrein dat „alleen de woestijnen blijven”. Het mooiste is de Seriese & Van Ligten-versie van Ain’t Go No - I Got Life, gezongen als een elegische ballade, niet zo wanhopig als Nina Simone eens deed, maar opvallend ingetogen.

    • Kester Freriks