Je kan goed wandelen in de voetsporen van Winnie de Poeh

Wandelen Het gebied waar Winnie de Poeh woont, bestaat echt. Ga bijvoorbeeld op Expotitie naar Iejoors Sombere Plek.

Iedereen die Bevriend is met een Beer kan de Plek vinden waar het Woud betoverd is. Althans, met een beetje moeite. Het ligt op een kleine twee uur rijden van Charing Cross (het officiële middelpunt van Londen), ingeklemd tussen twee lokale wegen, de B2188 en B2110. De lorkenbomen staan er, de sparrenstruiken, de prikkende gaspeldoorn, en zelfs de Eenzame Pijnboom waar Winnie de Poeh in een Hele Diepe Kuil een Klontemiggel probeerde te vangen.

Precies zoals A.A. Milne in 1926 beschreef en E.H. Shepard tekende. De natuur als inspiratie.

Dat het bijzonder is dat ruim negentig jaar later het landschap waar Poeh, Janneman Robinson en hun vriendjes avonturen beleefden, nog bestaat, besef je pas als je de duizelingwekkende cijfers over Winnie de Poeh kent. De twee boeken – Winnie de Poeh en Het huis in het Poeh-hoekje – werden in meer dan vijftig talen vertaald. Er zijn meer dan vijftig miljoen boeken verkocht. Poeh inspireerde de schrijvers van managementboeken en tegelwijsheden, filosofen en taoïsten.

Er zijn films, tekenfilms en parodieën gemaakt – de meest recente film, Christopher Robin, verscheen begin augustus en haalde de eerste maand wereldwijd meer dan 135 miljoen dollar (117 miljoen euro) op. Een geschatte 6 miljard van de 55 miljard dollar aan inkomsten van Disney, die de rechten op Poeh bezit, komt van verfilmingen en bijbehorende prullaria. En jaarlijks komen zo’n 750.000 bezoekers de echte beer en zijn vriendjes, die in een vitrine in de bibliotheek van New York staan, bekijken.

Maar in het Honderd-Bunders-Bos is het nagenoeg stil.

De Piglet Tearoom

Ashdown Forest, zoals het hele natuurgebied heet, is een van die geheimen die Engeland herbergt. Nergens is een afbeelding van Poeh te vinden. Er zijn uitlegbordjes noch wegwijzers. Alleen in de Piglet Tearoom in Hartfield, het dorpje waar A.A. Milne woonde, is Poeh te koop. Maar ook daar krijgt de verbeelding de voorrang met lezen (de boeken) en lekkernijen (potjes honing), en wint Shepards Poeh het van de dikke Disney-versie.

Om Ashdown Forest staat geen hek, je hoeft er geen kaartjes voor te kopen. Trek je laarzen aan, print het eenvoudige foldertje met de ietwat summiere route uit, en ga op Expotitie.

Vanuit Hartfield is Gills Lap Clump – de Betoverde Plek in het bos – in twintig minuten te bereiken. Milne liep de route regelmatig met zoon Christopher, voordat hij hem naar kostschool stuurde. Die zou decennia later in zijn autobiografie schrijven: „Iedereen die de verhalen heeft gelezen kent het bos en heeft mij niet nodig het te beschrijven. Poehs Bos en Ashdown Forest zijn identiek.”

En zie, daar staan de dennen die Shepard tekende. Zijn het er 63? Of 64? Janneman Robinson wist het negentig jaar geleden niet en als je op je rug ligt en naar de toppen staart – dit is immers de enige plek die is gevrijwaard van prikkende brem – is het nog altijd moeilijk ze te tellen.

Vlakbij markeert een eenvoudige bronzen plaat de samenwerking tussen Milne en Shepard „die de betovering van Ashdown Forest opvingen en aan de wereld gaven”. En overal voel je die laatste woorden van Milne over Poeh: „Waar ze ook naartoe gaan en wat er onderweg ook kan gebeuren, daar op die Plek waar het Woud betoverd is, blijven een jongen en zijn Beer voor altijd verder spelen.”

De Klontemiggel en de NoRtPol

De Poeh-route is ruim drie kilometer lang en voert langs de plek waar de Klontemiggel gevangen moest worden (bij een eenzame pijnboom), Roe’s plek (een oude steengroeve), de NoRtPol en het Honderd-Bunders-Bos (op officiële kaarten het Five Hundred Acre Forrest).

Het bijzonderste is de hei – Iejoors Sombere Plek. Aan het eind van de zomer strekt het paars zich hier uit tot aan de vaak grijze wolkenlucht. Een beetje regen erbij en je hoort Iejoor zeggen: „Het fijne van regen is dat het altijd ophoudt met regenen. Uiteindelijk.”

De Expotitie is natuurlijk niet compleet zonder het Poeh-Tak-Spel. Dat is ook het enige moment dat je ontdekt dat Ashdown Forest wel degelijk bezoekers trekt: rond de brug over de beek zijn takjes en dennenappels zeldzaam.

    • Titia Ketelaar