Opinie

    • Ellen Deckwitz

Stem

‘Ik hoop dat ze hem haalt”, zegt mijn zus terwijl het zaallicht dimt. Normaliter gaan we voor onze ontspanning naar het theater, maar vanavond zitten we er als supporters. Want B. treedt op, wat ze in geen jaren heeft gedaan. Ooit zong ze de satellieten uit de lucht. Ze had een bereik waarnaast dat van Maria Callas op een kinderkeyboardje paste en een stem zo krachtig dat we er magnetronmaaltijden mee opwarmden. Ze speelde grote zalen plat, maar tien jaar geleden had ze er van de ene op de andere dag geen zin meer in. Ze kende de trucjes, de lol was eraf. Ze werd pilatesdocent (en excelleerde daar uiteraard ook weer in) maar enkele weken geleden vroeg ze opeens of we naar een voorstelling wilden komen.

„Je was toch gestopt”, riepen we in koor.

„Klopt”, zei ze, „maar ik dacht, ik ben nu 42 en de menopauze ligt op de loer en ik wilde toch nog een keer het podium op.”

„Wat heeft de overgang daarmee te maken?”

„Dan verandert je stem. Hij wordt lager, heser. Kate Bush klinkt tegenwoordig als een bariton.”

Ze zou die ene aria van de Koningin der Nacht uit Mozarts Toverfluit zingen, ook wel bekend als de Mont Ventoux voor zangers. Menig stem is door dat stuk aan flarden gegaan. Wekenlang was ze aan het repeteren. Stembanden zijn natuurlijk ook gewoon spieren, die je moet rekken en strekken en in vorm kneden, maar ik had geen idee dat je voor zo’n huzarenstuk dagelijks echt uren moest oefenen. Vroeger hoefde ze voor een rol maar twee weken te trainen, nu begon het na een maand pas ergens naar te klinken.

‘Ik merk nu pas hoe ik oud ik ben geworden in die tien jaar tijd”, zei ze. Aan de vooravond was ze nerveus. De ouderdom zat in haar lijf, ook al leek ze dankzij al dat gepilates nog steeds 25.

„Ik hoop dat ik die ene noot red”, zei ze gespannen.

„Vast wel”, zei ik.

„Doe alsof je een belastingenvelop opent”, zei mijn zus.

Daar kwam ze op. In het zwart, compleet met staf en kroon en op vijf meter hoge hakken. De gehele aria lang persten wij onze billen tegen elkaar maar iedere uithaal lukte, zeeën van kippenvel raasden door het publiek, meerdere mensen liepen tinnitus op en ze waren haar er dankbaar voor. Na de laatste noot sprong de zaal op in een spontane ovatie. Na afloop omhelsden we haar.

„Zo”, zei ze, terwijl ze zich afschminkte. „Hebben we dat ook weer gehad. Menopauze here I come. Vaarwel stem.”

„En bloed”, zei mijn zus.

„Dat is hetzelfde”, knipoogde ze, en trok gemakkelijke schoenen aan.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.

    • Ellen Deckwitz