Opinie

    • Frits Abrahams

Tegen lawaai in de horeca

Op het lijstje van terugkerende alledaagse ergernissen dat iedereen lijdzaam met zich meedraagt, mag de te lawaaierige horecazaak niet ontbreken. Het blijft wennen. Je hebt afgesproken in een keurig restaurant of café, je plaatst nog welgemoed je bestelling en pas als de conversatie op gang komt merk je dat de ander overstemd wordt door bonkende klanken uit onzichtbare geluidsboxen. „Mag het wat zachter?” vraag je aan de bediening, na enige aarzeling, want je kent je plaats als klant: niet te veel praatjes, voor jou een ander. Als je geluk hebt, mag het.

Dit is geen specifiek Nederlandse ervaring, moet ik eraan toevoegen. Geluidsoverlast in de horeca is een universeel fenomeen. In de Verenigde Staten is een zekere Gregory Scott Farber (42) zelfs een app, SoundPrint, begonnen om het lawaai te bestrijden. Het blad The New Yorker liet hem er onlangs over vertellen.

„Zaken worden steeds lawaaieriger, mensen vertelden me dat je dertig, veertig jaar geleden ergens kon gaan eten om een gesprek te voeren”, aldus Farber. Voor hem extra lastig omdat hij al als baby slechthorend was geworden door een kwaal.

Vooral voor amoureuze afspraken zocht hij op Google naar rustige zaken, maar hij werd vaak door muziek de zaak uit geblazen, hopelijk mét zijn gespreksgenoot. Hij begon het lawaai te meten en maakte voor zijn vrienden een ‘Stiltelijst’ met de rustigste zaken. Het was zo’n succes dat hij een eigen app startte, inclusief geluidsmeter, zodat gebruikers hun eigen metingen konden doen én doorgeven. Hij hoeft er niet aan te verdienen, ook al zijn er al vijftien steden met de nodige gebruikers.

Farber analyseerde metingen van het lawaai (zowel muziek als gesprekken) in 2.376 restaurants en bars in Manhattan. Ruim 70 procent van de restaurants en 90 procent van de bars produceerden te veel lawaai, dat wil zeggen tussen de 76 en 80 decibel. Om een gesprek goed te voeren, mag het niveau niet hoger dan 75 decibel zijn, vindt Farber. De Chinese, Indiase en Japanse restaurants waren de rustigste, de Mexicaanse de drukste – bij één zaak werd 95 decibel gemeten.

Misschien een goed idee voor een Nederlands initiatief op dit gebied? Zo niet, dan heb ik nog een ander plannetje om de horeca mee te verblijden. Tijdens mijn vakantie in Zwitserland las ik erover in de Luzerner Zeitung. In Luzern hebben ze het medische café (‘Café Med’) uitgevonden. Dat zijn enkele bestaande cafés die één dag per maand gratis ruimte bieden aan gepensioneerde artsen van diverse pluimage. Zij kunnen pro deo medisch advies geven aan patiënten.

Ze zitten aan tafeltjes te midden van de gewone klanten. Het is dan ook niet de bedoeling dat je je spataderen toont, laat staan intiemere ongemakken. Het gaat om het advies van een ervaren, onafhankelijke arts, ook bestemd voor patiënten die zich afvragen of de behandeling die ze tot dan toe hebben ondergaan wel geschikt is. De artsen zullen zich niet tot een diagnose laten verleiden. „We willen begrip en inzicht bevorderen”, zegt een van hen, „we geven tips en helpen bij beslissingen.”

Het klinkt reuze ontspannen, zeker als je de kop koffie en misschien zelfs het glaasje erbij denkt. Als die Cafés Med maar niet te lawaaierig worden van al dat gepraat.

    • Frits Abrahams