Albumoverzicht: Yves Tumor intrigeert, Hannigan en De Leeuw: een uitzonderlijk liedduo

Recensies Wat moet je luisteren? De muziekrecensenten bespreken de albums die deze week verschijnen.

  • ●●●●

    Noname: Room 25

    Room 25Hiphop: Met veel andere hiphopmuzikanten uit Chicago – Chance The Rapper, Saba en uiteraard Kanye West – deelt Noname een sterke voorliefde voor live-instrumenten in haar producties. Op haar nieuwe, jazzy album Room 25 komt die liefde sterk tot uiting. De 26-jarige geeft, sensueel fluisterend, een behoorlijk volwassen kijk op de lelijkheid van Amerika; van schietgrage politieagenten tot armoede en plastische chirurgie. Haar verhuizing naar L.A. droeg daar duidelijk aan bij. Ze beschrijft alles vanuit de mentaliteit van een auteur, terwijl de wereld rustig aan haar voorbijtrekt. Dat alles om haar heen nep is heeft veel invloed op haar, dus onderdrukt ze ook haar eigen emoties niet. Vreugde en liefde staan haaks op de pijn en stress. Al die emoties vangt ze knap in één zin: „Room 25 the best album that’s coming out… I’m just writing my darkest secrets like wait and just hear me out.” Noname heeft zichzelf uitgedaagd om diep te gaan en dat levert een fascinerend album op.Bowie van Loon

  • ●●●●

    Yves Tumor: Safe in The Hands of Love

    Yves TumorDance: Zoals een slang zich van zijn huid ontdoet, zo heeft ook Yves Tumor vele gedaantes. De zanger live zien betekent een regendouche van sonisch geweld en risico op klappen als je vooraan staat. Maar hij maakte ook het prachtige ‘Limerence’, een dialoog tussen geliefden achter een beregend venster.Na Serpent Music verkent hij op Safe In The Hands of Love weer alle schemergebieden daartussen. Op ballade ‘Licking an Orchid’, met een rimpelend arpeggio en zachte feminiene zang van James K, toont hij zich kwetsbaar en mistroostig. Maar grime nummer ‘Economy of Freedom’ met grofkorrelig geluid en af en toe een explosieve bas klinkt sensueel en beklemmend. Het is vooral die mix van melancholie en beladen seksualiteit, van r&b en punk, die het album zo intrigerend maakt.De meest schurende boodschap heeft hij in de grootste meezinger, de uptempo soultrack ‘Noid’, verpakt. Protestsongs klonken nooit hoopvoller. Rolinde Hoorntje

  • ●●●●●

    Mary Gauthier: Rifles & Rosary Beads

    Rifles & Rosary BeadsPop: Militant is een zacht woord voor de ijzingwekkend rake muziek op dit conceptalbum. De Amerikaanse singer-songwriter Mary Gauthier schreef de teksten over de rampspoed en de nasleep van oorlogen samen met oorlogsveteranen en nabestaanden van slachtoffers – zie ‘SongWritingWithSoldiers’ op sociale media. Het is onmogelijk deze muziek te beluisteren zonder kippenvel te krijgen. Gauthier en schrijfpartners schreven protestsongs zonder protest aan de hand van verslagen van het slagveld en aangrijpende vertellingen over de geestelijke en lichamelijke schade die soldaten mee terug brachten uit Vietnam, Irak en Afghanistan. Onder het motto ‘What saves you in the battle can kill you at home’ neemt ze geen stelling voor of tegen de morele rechtvaardiging van oorlogshandelingen. Een soldaat blijft altijd een soldaat, vervuld van spijt, trauma, handicaps en gruwelijke herinneringen. Deze muziek vlamt en bijt. (Tournee vanaf 16/10 in Heerlen). Jan Vollaard

  • ●●●●

    José James: Lean On Me

    José JamesSoul: Van zijn verlangen buiten de jazz om te kijken heeft vocalist José James nooit een geheim gemaakt. Maar het onbeholpen allegaartje van mierzoete glibber r&b, flauwe discofunk en simpele dancepop dat hij vorig jaar afleverde was schrikken. Haalde hij zijn bijzondere, zachtromige stem, die onwaarschijnlijk Coltrane interpreteerde of juist verlokte met fluwelen flows, nu echt ineens door gladde stemvervormers op platte beats?
    Met soulklassiekers van Bill Withers revancheert de zanger zich na alle kritiek. Even lijkt dat een toegeeflijke keuze maar de ode is gloedvol en teder. Even los van hits als ‘Ain’t No Sunshine’ en ‘Lean on Me’ tilt hij meer verborgen werk van Withers eerste platen (‘Hope She’ll Be Happier’, ‘Better Of Dead’) op. Fijn die losse jazzfrasering. Zo precies een tikje achteloos, zonder dat dit de emotionele lading aantast. Zo sensueel ook. En in ‘Who Is He ?’ weet je ook weer wat James met timing kan. Amanda Kuyper

  • ●●●●●

    Barbara Hannigan, Reinbert de Leeuw: Vienna: Fin de Siècle

    Barbara Hannigan, Reinbert de LeeuwKlassiek: Sinds hun internationaal bejubelde Satie-cd (2016) staan Barbara Hannigan en Reinbert de Leeuw te boek als een uitzonderlijk liedduo. Op hun lang verwachte tweede album Vienna: Fin de Siècle maken ze die reputatie dubbel en dwars waar.In het Wenen van omstreeks 1900 werd het romantische kunstlied tot een intens kookpunt gebracht. Getuige Schönbergs Vier Lieder opus 2 of Bergs Sieben frühe Lieder. Hypergeladen miniatuurtjes zijn het, op het snijvlak van laatromantiek en ontluikend expressionisme. Hannigan doordesemt haar chromatische lijnen met Weltschmerz en verlangen, maar behoudt lichtheid en souplesse. Op strategische momenten laat ze haar lenig vibrerende geluid uitdunnen tot bijna-spreekzang. Ronduit griezelig is het quasi-gefluisterde ‘mir war so bang’ in Bergs Traumgekrönt. In Weberns Fünf Lieder heeft De Leeuw aan een paar maten genoeg om mysterieuze nachtelijke werelden op te roepen. Joep Christenhusz

  • ●●●●●

    Bokanté & Metropole Orkest: What Heat

    Bokanté & Metropole OrkestJazz: Bokanté is het project van Snarky Puppy-bassist Michael League waarin muzikanten uit vier continenten samen op zoek gaan naar de blues in Africa, de Arabische wereld, Noord- en Zuid-Amerika. Op North Sea Jazz klonk dit project veel minder spetterend dan beloofd. Vooral de inbreng van de Guadeloupese zangeres Malika Tirolien kon nergens echt beklijven.
    De bijdrage van het Metropole Orkest, waarmee League al eerder samenwerkte, had dat kunnen doen kantelen. Maar op plaat biedt het vermaarde orkest o.l.v. Jules Buckley geen soelaas. Als er in de acht songs wat bombast nodig is, bieden de strijkers wel ondersteuning, maar vaker wordt het er alleen maar rommelig van. Vanaf het openingsnummer All The Way Home lijkt het of de band een epische klank heeft nagestreefd, alsof een grootse internationale vloot tussen de vier continenten navigeert. Het pakt uit als een warrig verhaal zonder pointe. Leendert van der Valk