Recensie

Beeldhouwen met regendruppels

Documentaire De Britse kunstenaar Andy Goldsworthy werkt met de elementen van het landschap. De betoverende docu ‘Leaning Into the Wind’ houdt zijn werk wat langer vast.

Andy Goldsworthy maakt performancekunst in de natuur.

De Britse beeldend en ‘land’-kunstenaar Andy Goldsworthy maakt sculpturen met zijn lichaam als gereedschap. Zijn schaduw die temidden van de kale takken van een boom op het herfstgras valt is zo’n kunstwerk. Of moet je het een ‘live foto’ noemen? Een van de andere performance-achtige werken die veel indruk maken in de nieuwe documentaire van regisseur Thomas Riedelsheimer over Goldsworthy’s vluchtige oeuvre, is de afdruk die zijn lichaam op de stoep maakt in een regenbui. Staat hij op, dan is het weg.

Goldsworthy maakt ook werken die wat langer bestaan: zoals een koepel van rivierklei in Rio de Janeiro, of muren en structuren van zwerfstenen waarvan je niet zeker weet of ze er nu altijd al lagen, of dat dat watergootje er door mensenhanden in is aangebracht.

Leaning Into the Wind is een manier om al die vluchtige momenten ietsje langer te laten bestaan. De toon (ook van de muziek van Fred Firth) van de film is prettig meditatief. Goldsworthy zelf is tamelijk nuchter over zijn werk. Hij kijkt als een kind naar de wereld: hij wil weten hoe alles in elkaar zit, hoeveel stenen je op elkaar kunt balanceren, hoe breed een scheur in de klei kan zijn voordat het oppervlakte uiteenbreekt. Zijn manier van kijken is even vanzelfsprekend als betoverend.

    • Dana Linssen