Recensie

U2 verstopt zich achter immens videoscherm in Ziggo Dome

Pop Een extreem groot en ingewikkeld videoscherm, ‘The Barricage’, moest de matige nieuwe nummers van U2 camoufleren. De echte krakers speelde de Ierse rockband gelukkig juist zo kaal mogelijk.

Op een intiemer cirkelvormig plateau achter in de zaal, zonder alle poespas, bleek hoe groots en meeslepend U2 werkelijk kan zijn. Foto Andreas Terlaak

Het was bombastisch en ontwapenend tegelijk. Megalomaan, doch nederig. Ingetogen, maar ook mateloos. Het was kortom U2 in al zijn glorie en onuitstaanbaarheid. Alleen al de schrijfwijze van de zogeheten eXPERIENCE + iNNOCENCE Tour, zondag- en maandagavond in de Amsterdamse Ziggo Dome, verraadde het bipolaire karakter van de show.

Hoofdrolspeler was nu eens niet zanger Bono, maar ‘The Barricage’: een immens, bijna arena-vullend scherm dat de zaal over de lengte in tweeën spleet. Na een mash-up van Charlie Chaplins Hitler-parodie The Great Dictator – versneden met beelden van Trump, Poetin en Assad – klonk Bono’s noodkreet „Democracy is flat on its back” in de beukende opener ‘The Blackout’. Alleen: de band bleef onzichtbaar. Waar waren ze?

Nou, ze zaten verstopt achter, of beter nog: in het scherm. The Barricage bleek namelijk ook een in hoogte verstelbaar podium annex loopbrug te zijn. Het verbond de hoofdbühne met een intiemer cirkelvormig plateau achter in de zaal. Listig en indrukwekkend. Maar ook: tech to the rescue. Want het visuele bombardement werd vooral ingezet om de matige nummers van de laatste twee platen (Songs of Innocence en Songs of Experience) te camoufleren.

De echte krakers (‘I Will Follow’, ‘Gloria’ en ‘Beautiful Day’) speelde U2 juist zo kaal mogelijk. Bij ‘One’ moest het publiek wéér zoeken waar de bandleden waren gebleven. Nu juist omdat ze enkel onder wat gedempt zaallicht stonden te jammen – alsof ze het nummer ter plekke bedachten. Pas zonder al die poespas besefte je hoe groots en meeslepend U2 werkelijk kan zijn.

De echte krakers (‘I Will Follow’, ‘Gloria’ en ‘Beautiful Day’) speelde U2 juist zo kaal mogelijk.
Foto Andreas Terlaak
Bono verklaart de anatomie van het rocksterrenbrein: „Het zet uit, maar krimpt tegelijkertijd”
Foto Andreas Terlaak
Foto’s Andreas Terlaak

Zendtijd voor politieke partijen

De show stuiterde voortdurend tussen deze uitersten. Enerzijds vertelde Bono bijna bescheiden hoe het succes in Nederland begon, en hoe de band in de jaren negentig „langzaam uit elkaar viel”. Maar dan was er opeens toch weer De Onherroepelijke Boodschap. Zodra hij zijn blauwe megafoon erbij pakte, wist je: nu volgt een programma in de zendtijd voor politieke partijen. (Kort samengevat: alle vluchtelingen zijn welkom. Boze blanke nationalisten zijn eng. Hebzucht is slecht. Lang leve de Europese Unie. En alle vrouwen verdienen onze steun.)

Toen Bono voorafgaand aan ‘Even Better Than the Real Thing’ de anatomie van een rocksterrenbrein verklaarde („Het zet uit, maar krimpt tegelijkertijd”) leek hij zowaar even af te rekenen met zijn Messias-complex. Want, zo gaf hij toe, brandweerlieden, leraren en verpleegkundigen verrichten toch echt veel belangrijker werk. Maar ja, besloot hij: „I’m fucking Bono!”

    • Frank Provoost