Brieven

Brieven

Bijna tot tranen bewogen las ik vrijdag het opiniestuk Nooit hand opgehouden en nu ‘profiterende scheefwoner’?! van verpleegkundige Maria Bakker. Maar niet heus. Zij gaat aan een belangrijk principe voorbij. Sociale huurwoningen zijn voor hen die het echt nodig hebben. Gezien het feit dat haar ouders de 1.100 euro huur ‘best’ kunnen ophoesten is daar bij hen geen sprake meer van.

Edoch, omdat zij (gesubsidieerd, want sociale huur is een vorm van ondersteuning) ‘lekker’ willen blijven zitten, kunnen mijn kinderen met een bescheiden inkomen géén (gesubsidieerde) woning vinden. Zij zijn aangewezen op de niet-sociale particuliere verhuur. Dat de huur draconisch wordt verhoogd, is wederom een misser van de woningstichting die veel eerder had moeten ingrijpen. Nu wentelen ze het af op de bewoners, waarbij ik echt wel begrijp dat zij willen blijven.

Evenwel hadden de ouders van Maria Bakker zelf een sociaal standpunt moeten innemen en ruimte moeten maken voor werkelijk hulpbehoevenden toen zij (over andermans rug) aan het sparen waren voor hun appeltje voor de dorst.

Dat appeltje staat doorstroom en kansen voor jongeren in de weg. Het heeft niets te maken met wel/geen handje ophouden.

    • Tom Vader