Recensie

Zimbabweaanse choreografe Chipaumire is het sterkst als ze boos en schreeuwerig is

Recensie

De Zimbabweaanse Nora Chipaumire weet een rake, tegendraadse punky show neer te zetten als ze boos en schreeuwerig is. Maar in haar discofeestje krijgt ze niet het publiek in Amsterdam niet mee.

Nora Chipaumire. Foto Jesus Robisco

Persoonlijke bevrijding, maatschappelijke revolutie – het tweeluik #Punk en 100% Pop van de Zimbabweaanse Nora Chipaumire is een woedende oproep tot beide, een verwijtende snauw naar degenen die liever wegkijken, „bullshitten en feestvieren” en een vlammend staaltje black empowerment van twee onverschrokken rasperformers.

Chipaumire liet zich inspireren door Patti Smith, die in de jaren zeventig tot de grondleggers van de punk behoorde, en popicoon Grace Jones. Vrouwen die zich niets gelegen lieten liggen aan geldende normen, codes of verwachtingspatronen en dus geestverwanten van de iconoclaste Chipaumire. Met Shamar Watt spreekt, zingt en danst ze in twee vijftig minuten durende concertshows, begeleid door scheurende soundtracks, een live gitarist en een dj.

#Punk is het sterkst, omdat de sfeer van de tegendraadse show met gitaarriffs en knetterharde noise ontegenzeggelijk punky is: boos, schreeuwerig, uitdagend. De verfoeide Thatcher en Reagan worden aangeroepen, godsdienst wordt bespot met slappe crucifixhouding en Smiths beroemde uitspraak ‘Jesus died for somebody’s sins but not mine’. Furieus is Chipaumire als het gaat over racistische uitingen als ‘Go back to Africa’. Onder luid „motherfuckercocksucker” verbeelden zij en Watt het witte stereotype van de zwarte Afrikaan, met opgeblazen wangen rondstappend als een gorilla.

#Punk:

In 100% Pop verwijzen spiegeltjes en kleurenspots tegelijk naar de goedkope ‘handelswaar’ van de Europese ontdekkingsreizigers en de (disco) jaren tachtig. Revolutie hing destijds in de lucht, maar is er nooit gekomen, aldus de strekking van Chipaumires fragmentarische betoog, mede omdat de Afrikaan zichzelf niet heeft geëmancipeerd. En revolutie begint bij jezelf – vandaar haar bewondering voor Smith en Jones.

100% Pop:

In Amsterdam komt zelfs haar uitnodiging voor een escapistisch discofeestje op Jones’ Pull up to the bumper niet aan, door een matige opkomst en een publiek dat niet van zijn staanplaats rond het podiumpje te branden is. Met een grotere menigte was de vonk waarschijnlijk wel overgeslagen.

    • Francine van der Wiel