Recensie

Bij Ross From Friends klopt alles, en de romantiek is bovendien oprecht

Lo fi houseband Ross From Friends laat in de Melkweg horen dat naïeve en rommelige houseromantiek je toch in het hart kan raken. Wat het Britse trio inboette aan routine, maakte het goed met spelplezier.

Felix Clary Weatherall is de voorman van Ross From Friends.

‘Hey, zijn ze met zijn drieën?” Een jongen is verbaasd als Ross From Friends tussen de planten op het podium verschijnt. „De middelste is Ross”, zegt zijn vriend over de jongen met de arbeiderspet en milennialsnor die achter de drumpads kruipt. Hij bedoelt natuurlijk Felix Clary Weatherall (24), voorman en naamgever van de boyband die met zijn klasgenoten Jed (gitaar) en John (toetsen en saxofoon) het genre ‘lo fi’ house hielp definiëren.

Hun hit ‘Talk To Me You’ll Understand’ (2014) werd ruim vier miljoen keer bekeken op YouTube. De naam, een grap, past bij de vergeelde ansichtkaartromantiek van gedempte drums, naïeve synthesizermelodieën en matige geluidskwaliteit waar het genre synoniem voor werd.

Talk To Me You’ll Understand:

Maar ‘RFF’ is meer dan hipsterironie. Onlangs verscheen hun debuutalbum. Op het podium laten ze met mediterraan gitaargetokkel en saxofoonsolo’s horen dat ze zo live zijn als je het kan krijgen in het elektronische muziekcircuit. De romantiek is hier bovendien oprecht.

Al bij het eerste nummer ‘Pale Blue Dot’ zie je de filmbeelden die Weatheralls moeder schoot tijdens een trip in een oude schoolbus door Europa, housefeesten gevend in het jaar dat de Muur viel. We used to dance, zingt een trillende oude damesstem. Tekst, klank en beeldtaal: alles klopt.

Improviseren op aangename manier

Melancholie hangt als warme mist in de zaal. De twintigers improviseren op een aangenaam provisorische manier. Soms loopt het daardoor mis. Als de gitarist ongedurig wil invoegen bij de sax op ‘Wear Me Down’ klinkt het vals, maar Weatherall corrigeert snel door het sprankelende synthesizergetinkel in te starten van ‘Don’t Wake Dad.’ Na een half uur zakt het optreden in. De mist verdicht zich tot een Turkse psychedelische rocktrip die wel erg lang duurt.

Gelukkig zorgen stotterende sciencefictioneffecten en harde kicks in complexere composities als ‘Project Cybersyn’ en ‘R.A.T.S.’ er daarna voor dat de romkom-romantiek niet afglijdt naar het gezapige. Gitarist Jed hangt in zijn gitaar als Slash van Guns N’ Roses en heeft een hele beeldroutine bij toegift ‘Bootman’. Dit zijn jongens die niet bang zijn om hun gevoelens bloot te geven, maar zichzelf ook niet te serieus nemen.

    • Rolinde Hoorntje