Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Eerbetoon

Bij de dood van Charles Aznavour dacht bijna iedereen aan Matthijs van Nieuwkerk, logisch: hij vond Charles Aznavour de beste zanger die ooit geleefd heeft. Uitzondering was de zanger Wolter Kroes, die alles omdraaide en in een filmpje begon over hoe goed Charles Aznavour Wolter Kroes vond.

Wolter zong een paar jaar geleden wat nummers van Charles Aznavour in het Nederlands. Jan Keizer tekende voor de vertaling. „Jan was razend enthousiast, ging meteen aan de slag en had de tekst al de volgende dag klaar. Hij had, samen met zijn zoon, de hele nacht doorgeschreven.”

Het leidde tot een cd met de originele titel Formidabel, die Wolter achteraf bezien een eerbetoon vindt.

„Mijn stemt kleurt goed bij dat repertoire.”

Het deed denken aan het schitterende eerbetoon dat Jeroen van der Boom nog niet zo lang geleden bracht aan Claudia de Breij door haar nummer ‘Mag ik dan bij jou’ ongevraagd uit te voeren en te verminken.

Met dit verschil dat Wolter bij het heengaan van Charles Aznavour zeker wist dat ‘meneer Aznavour’ nog nooit zoiets moois gehoord had als zijn versie van ‘Formidable’. Zo mooi, zo was die muziek bedoeld.

Wolter: „Vraag maar aan Edwin van Hoevelaak, die was erbij toen er een fax van zijn management binnenkwam.”

Wat Wolter wilde geloven, en ik vrees dat hij dat ook echt gelooft, is dat Charles Aznavour in katzwijm viel bij het luisteren van een cd van Wolter Kroes.

Misschien komt het doordat ik hem ooit wijdbeens in een zwembad een frikadel heb zien eten tijdens een persreis van de TROS, of doordat zijn wortels in het gebied liggen waar ik nu woon – ik zag hem laatst in de file voor de brug naar Wormerveer nog heel naturel in de neus peuteren – maar ik heb moeite om de artiest Wolter Kroes serieus te nemen.

Kijk je in de ogen van Wolter Kroes, dan zie je het Nederland dat je liever niet ziet (of hoort). Je ziet Jan Peter Balkenende op schoot bij president George Bush en Bas Dost in de spits bij Oranje. Wolter Kroes is Groningen na een aardbeving, de intocht van Sinterklaas in Zaandam en de weersverwachting op een vrijdag in november. Het beeld van Charles Aznavour, dansend op pantoffels op de muziek van de cd Formidabel, hoort daar niet bij.

Maar dat zit nu wel in mijn hoofd.

Als Wolter Kroes sterft, hoop ik dat de media me weten te vinden. Dan zal ik ze vertellen dat mijn stem zo goed kleurde bij zijn repertoire. Dat ik als eerbetoon een keer keihard ‘Viva Hollandia’ heb gezongen, wachtend voor de openstaande brug naar Wormerveer. En dat Wolter die ook voor die brug stond te wachten dat schitterend vond. Hij peuterde tenminste gewoon door in zijn neus. „Vraag maar aan mijn dochter, die zat toen achterop.”

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.

    • Marcel van Roosmalen