Recensie

Negen keer het voorjaar volgens Parijs

Mode De voorjaarscollecties voor 2019 werden afgelopen week gepresenteerd in Parijs. Bij Celine debuteerde Hedi Slimane. Hij verraste door amper te verrassen.

Het decor van de modeshow van Chanel: Doeken met blauwe luchten waarop de zee overgaat in een laagje water met zachtjes klotsende golven aan een echt zandstrand. Foto Chanel

Celine

De aangenaam ruime snit. De vaak sobere, soms prettig excentrieke en artistieke stijl. De wonderlijke, en toch zo begerenswaardige schoenen. De nooit te keurige tassen. De fraaie, onverwachte kleurcombinaties. Weinig ontwerpers hebben volwassen, intelligente, modebewuste vrouwen de afgelopen tien jaar zo goed bediend als Phoebe Philo, tot eind vorig jaar de creatief directeur van modehuis Céline. En niet alleen de vrouwen die zich de dure kleding en accessoires van het huis konden veroorloven; nog altijd zie je bij veel andere, ook goedkopere, merken haar ideeën terug.

Met – letterlijk – tromgeroffel werd vorige week vrijdagavond in een grote, zwarte tent voor het graf van Napoleon, haar tijdperk definitief ten grave gedragen. Philo, die zover bekend uit eigen beweging opstapte, werd opgevolgd door Hedi Slimane, ex Dior Homme, ex Saint Laurent. Het was natuurlijk te verwachten dat Slimane de dingen niet bij het oude zou laten – zie de revolutie die hij veroorzaakte bij Saint Laurent, waar hij in 2012 begon met ‘Yves’ uit de merknaam te halen, de ontwerpstudio van Parijs naar Los Angeles verhuisde en zijn shows consequent liet bevolken door piepjonge, zeer dunne modellen in dure versies van straatmode, superkorte feestjurken en strakke pakken. En zie ook de naam die hij zich heeft laten toemeten. Creative director, de gangbare titel voor zijn functie, was niet genoeg. Slimane is ‘Artistic, Creative and Image Director – mét hoofdletters, ja.

Bij Céline startte hij wederom met de merknaam, waarmee hij het enige deed wat je zou kunnen doen: het accent aigu verwijderen. Op 2 september debuteerde het nieuwe logo op het schoongeveegde Instagram-account van het huis. Al in een eerder stadium was aangekondigd dat de collecties zouden worden uitgebreid met mannenmode en haute-couture.

De collectie waarmee Slimane vrijdagavond na een welkomstdrankje (miniflesje champagne met de nieuwe naam erop) en het getrommel van twee Republikeinse gardes kwam was geen verrassing, en toch ook weer wel.

De eerste daad van Hedi Slimane bij Céline: het accent aigu verwijderen

Geen verrassing, omdat de ontwerper doorging waar hij in maart 2016 was gestopt: cocktailjurken tot net over de bil, soms met monumentale schouders of volants en zo zwaar verstevigd dat ze uit zichzelf overeind blijven staan. Smalle pakken, leren jacks en broeken, nogal klassieke handtassen. Vrijwel alles zwart en gedragen door even jonge als dunne en voor meer dan 90 procent witte modellen (m/v – Celine heeft zich meteen gevoegd bij de groeiende groep merken die mannen- en vrouwenmode tegelijk showt). Het enige echt nieuwe waren de vrouwenhoedjes met gaas, en de aankondiging dat alle mannenpakken ook in damesmaten zullen worden gemaakt.

De verrassing was dat Slimane nauwelijks moeite had gedaan om voor zijn nieuwe werkgever een nieuwe visie te ontwikkelen, en er overduidelijk geen been in zag de loyale klanten in een klap van het merk te vervreemden. Het gaf de show iets arrogants, zelfs bijna cynisch.

In zijn periode bij Saint Laurent was Slimane bepaald niet unaniem geliefd bij de modepers, maar hij wist de omzetten van het huis flink op te stuwen. Onder opvolger Anthony Vaccarello, die trouw is gebleven aan Slimane’s koers maar een iets sensuelere stijl heeft, gaat het daar nog steeds goed. De keuze van Celine’s moederbedrijf LVMH voor Slimane lijkt vooral een manier om de strijd aan te gaan met Saint Laurent, onderdeel van concurrent Kering.

Ongetwijfeld zal een aantal Saint Laurent-klanten overstappen, maar de stemming in de wereld (#MeToo, feminisme en groeiend politiek bewustzijn onder jongeren) en de modevoorkeuren van Slimane’s jonge doelgroep (streetwear, ironische lelijkheid, kleur, wijde kleren) zijn nu zo totaal anders dan tweeënhalf jaar geleden dat zijn indertijd ook niet erg actuele visie nu wel heel gedateerd aandeed.

Lees ook: Grote merken willen nu mode met streetcred*

Als de vernietigende commentaren op het Instagram-account van het huis enige indicatie zijn, wordt het nieuwe Celine geen succes.

Dries Van Noten

Dries Van Noten stelt eigenlijk nooit teleur, maar liet vorige week een uitzonderlijk sterke vrouwencollectie zien: een frisse, helder gekleurde, moderne én realistische combinatie van werkmanskleding, tuinbroeken, stofjassen, overalls en elementen uit de klassieke couture, zoals lange rokken, lange plastic pailletten met een vereneffect, schoudervullingen, getailleerde jasjes, pumps. Beide uitgangspunten waren soms samengebracht in één kledingstuk, zoals een tuinbroek waarvan de bovenkant omlaag werd gedragen als een peplum (schootje), een overall of stofjas met uitbundig kralenborduursel of een sportieve, maar met echte veren gedecoreerde sandaal. Voor de liefhebber van prints zijn er dessins van vervaagde foto’s van Van Notens eigen tuin.

Lees ook het interview met Dries Van Noten: ‘Ik ben zot van mode, maar soms weet ik echt niet meer waar ik naar aan het kijken ben’

Marine Serre

De 26-jarige Marine Serre maakte in haar tweede show – in de open lucht, op een brug naast een park – haar naam als een van de grote Franse modebeloftes meer dan waar met een vrolijke mix van kleurige, soepele jurken, sportelementen (autosport, om precies te zijn), humor (een avondjurk van een handdoek met airbrushdessin, een ruime jas met honderden sleutelhangers erop) en de weer actuele pakken en schoenen met lange neuzen. Ze liet haar ontwerpen, voor vrouwen en mannen, dragen door modellen die in leeftijd varieerden van één (een baby die werd meedragen in een draagzak met Serre’s nu al kenmerkende wassende maan-dessin) tot over de 50, en maakte de helft van de collectie van tweedehands kleding of ander bestaand materiaal.

Foto’s Kim Weston-Arnold/Catwalk Pictures/ O. Saillant
Van links naar rechts: Celine, Dries Van Noten en Marine Serre.

Givenchy

Onder leiding van Clare Waight Keller, die vorig jaar Riccardo Tisci opvolgde en dit jaar de trouwjurk van Meghan Markle ontwierp, beweegt Givenchy zich in de omgekeerde richting van Celine: van een nogal hard merk wordt het steeds vriendelijker en toegankelijker. Ook Waight Keller laat vrouwen- en mannenmode tegelijk zien, maar de eerste categorie ligt haar duidelijk beter. Overdag ziet ze vrouwen komend voorjaar in een legerbroek met daarin een colbert of leren jack, een stijl geïnspireerd op Annemarie Schwarzenbach, een Zwitserse schrijver en fotograaf uit de vorige eeuw die zich als man kleedde. Voor de avond, en de rode loper, kwam ze met lange jurken met opvallende, asymmetrische volants en een jarendertigsilhouet .

Chanel

Doeken met blauwe luchten waarop de zee overgaat in een laagje water met zachtjes klotsende golven aan een echt zandstrand. Voor ieder ander merk zou het een totaal over-de-topdecor zijn, maar voor Chanel, dat niet zo lang geleden nog een raket liet opstijgen in het Grand Palais, was het redelijk bescheiden. Over dat strand liepen de modellen blootsvoets, een paar transparante slippertjes in de hand. De collectie van Karl Lagerfeld was net zo fris en opgewekt als de setting: Chanel-mantelpakjes in zachte kleuren, oversized blazers, wielrenbroekjes (rond 1990 een trend, ook bij Chanel, en nu weer terug), leggings, jeans en buideltasjes. Cocktail- en zonnejurkenjurken hadden de luchtigheid van, nou ja, een zeebriesje.

Hermès

Hermès, ooit begonnen als zadelmerk, hield de damesmodeshow ver buiten het centrum van Parijs, op de renbaan van Longchamp. Daar liet Nadège Vanhee-Cybulski een rustige, smaakvolle voorjaarscollectie zien zonder letterlijke verwijzingen naar de paardensport, en zonder de opzichtige logo’s waar andere luxehuizen nu zo dol op zijn. Denk aan een naturelkleurige canvas tuniek afgezet met leer, een ruim bruin mouwloos leren jack over een rechte rok van hetzelfde materiaal, een wijde frambozenrode overall en stevige, platte sandalen die even comfortabel als chic zijn.

Van links naar rechts: Givenchy, Chanel en Hermès.

Gucci

Het is aan Gucci te danken dat de Parijse modeweek ditmaal negen hele dagen duurde. Het modehuis besloot eenmalig Milaan voor Parijs te verruilen, en showde de mannen- en vrouwencollectie voor voorjaar 2019 op maandagavond, een moment waarop normaal gesproken alleen jonge ontwerpers hun collectie laten zien, ongetwijfeld de reden dat het Franse Dior van de dinsdag- naar de maandagmiddag verhuisde.

Megamerk Gucci koos voor een kleine locatie: Le Palace, in de jaren zeventig en tachtig een beroemde club, nu een theater. En theatraal was de show: om te beginnen een experimentele film uit 1970, halverwege een mini-optreden van Jane Birkin. De collectie was, zoals gebruikelijk, een rijke verzameling excentrieke, vintage aandoende outfits. Ditmaal vielen vooral de plissés, de over broeken gedragen gedecoreerde jockstraps, de jurken voor mannen en de Franse teksten (‘Deux pièces pour la Côte d’Ázur’) op.

Lees ook: Het ‘best bewaarde geheim van Harlem’ werkt nu samen met Gucci

Het blijft verbazingwekkend dat ontwerper Alessandro Michele met zijn extreme visie van Gucci zo’n gigantisch commercieel succes heeft weten te maken.

Sonia Rykiel

Wat Coco Chanel nooit is gelukt (zou het iets met haar niet onbesproken gedrag tijdens de Tweede Wereldoorlog te maken hebben?), kreeg Sonia Rykiel wel voor elkaar. Dat wil zeggen: haar nazaten. Twee jaar na haar dood werd het vijftigjarig bestaan van haar modemerk gevierd met een straatnaam in haar geliefde buurt Saint-Germain-des-Prés. Nou ja straat – de Allée Sonia Rykel is eigenlijk een langgerekt eiland midden in de Boulevard Raspail waar in het weekend een biomarkt wordt gehouden. Het was zaterdag ook de plaats waar de voorjaarscollectie van het huis werd geshowd. Ontwerper Julie de Libran baseerde haar grotendeels gebreide collectie op de netjes die mensen meenemen naar die markt.

De straatnaam voor Sonia Rykiel in straatnaam in haar geliefde buurt Saint-Germain-des-Prés. Foto Sonia Rykiel

Virgil Abloh

De Amerikaanse ontwerper Virgil Abloh was de ster van de mannenmodeweek in juni, toen hij zijn eerste collectie voor Louis Vuitton liet zien. Ook tijdens de vrouwenmodeweek was hij nadrukkelijk aanwezig. Dankzij de vrouwencollectie van zijn eigen merk Off-White – veel geheel witte outfits, plus in samenwerking met Nike ontwikkelde atletiekkleding die tijdens de show werd gedragen door acht gouden medaille-winnaars. Maar ook dankzij Ikea. De woonaccessoires die hij voor het meubelconcern ontwierp liggen pas volgend jaar in de winkels, maar in een pop-up shop in Parijs was het kleed (een grijs Perzisch tapijtje met de tekst ‘Keep off’), en drie andere kleden die niet in de woonwarenhuizen terecht zullen komen, al een dag te koop. Drie andere, nog onbekende locaties zullen volgen, maar op eBay worden de kleden al voor meer dan het tienvoudige van de prijs aangeboden.

Een van de kleden die Virgil Abloh voor Ikea maakte.
Van links naar rechts: Gucci, Sonia Rykiel en een van de kleden die Virgil Abloh voor Ikea maakte.
    • Milou van Rossum