Opinie

    • Ellen Deckwitz

De grote caviarage

Toen ik een paar jaar geleden cavia’s nam, werd ik door mijn gehele omgeving hoofdzakelijk sneu gevonden. De meesten begrepen dat ik aan de huisdieren was gegaan om over mijn verbroken relatie te komen, maar vonden het onverteerbaar dat ik niet voor een hond of een kat of desnoods een goudvis was gegaan. Zelfs een wandelende tak had op meer bijval kunnen rekenen. Dat ik als kind al cavia’s hield en het altijd lieve, aanhankelijke dieren heb gevonden, wilde er gewoon niet in.

Maar inmiddels is het 2018 en zit de cavia in de lift, vooral dankzij Instagram. Weinig huisdieren zijn zo fotogeniek met die kraaloogjes, babylipjes en bonsaipootjes. Neem Ludwik, een naaktcavia die qua uiterlijk griezelig veel op acteur Benedict Cumberbatch lijkt. Zijn Instapagina bestaat uit foto’s waarop hij vlinderdasjes draagt en mini-hipsterbrilletjes op heeft. Inmiddels heeft hij meer dan een kwart miljoen volgers. Ook vergelijkbare cavia-accounts worden door honderdduizenden gevolgd, waardoor ik het afgelopen jaar van kansloze dierenbezitter opeens in visionair ben veranderd. Ik heb inmiddels meerdere interviewaanvragen over mijn knaagdieren gekregen (ik verzin dit niet!) en mijn vrienden willen tegenwoordig liever met mijn cavia’s op de foto dan met mij.

En toch knaagt het. Niet dat ik van sneu naar cool ben gegaan, maar hoe dieren opeens een rage kunnen worden. Een bevriende ornitholoog vertelde eens dat door Harry Potter kinderen opeens massaal een uil als huisdier wilden. Talloze vogels werden (illegaal) aangeschaft en weer gedumpt bij de opvang toen bleek dat uilen echt terrorhuisdieren zijn. Iets vergelijkbaars gebeurde in de jaren negentig met golden retrievers nadat zo’n blonde pup de show stal in een reclame voor wc-papier. De hondjes vielen niet aan te slepen en tallozen belandden in een asiel wanneer de aankoopeuforie voorbij was en de nieuwbakken eigenaar besefte dat het toch wel een gedoe was, een hond. Het afgelopen jaar was er een grote vraag naar cavia’s en inmiddels puilen de opvangen alweer uit en wordt er wekelijks melding gemaakt van in de natuur gedumpte beestjes.

Het is de vraag of dierenleed ontstaan door hypes kan worden beteugeld. Verkoop aan banden leggen is haast onmogelijk: broodfok, of dat nou van honden, katten of knaagdieren is, is lastig te stoppen, daarvoor is het ondergrondse circuit te groot en zijn de prijzen te aantrekkelijk. Eigenlijk zouden huisdieren verboden moeten worden. Maar goed, huisdieren zijn ook een van de weinige dingen die het leven dragelijk maken.

Gelukkig gaat een hype ook wel weer voorbij. Wel jammer dat dat ten koste gaat van talloze dierenlevens maar goed, wat gaat tegenwoordig níét ten koste van talloze dierenlevens. Daarbij vallen de gedupeerden van de caviarage in het niet. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.

    • Ellen Deckwitz