Phosphorescent (Matthew Houck): „Ik zie het als mijn taak om oprecht te zijn in mijn kunst.”

Foto Daniel Arnold

Phosphorescent zingt over die dagelijkse wonderen

Nieuw album

Met het album C’est La Vie wil Phosphorescent zijn luisteraars door elkaar schudden met momenten van moordende angst en overrompelende schoonheid. „Ik bevecht de horror van het leven.”

Hij zat in een bar in New England en overwoog een tweede biertje. In de hoek speelde een dame op de piano. Het geluid dat zijn oren bereikte beviel hem. Hij sprak haar aan en zei dat hij plezier beleefde aan haar pianospel. Zij vroeg hem wat hij te zoeken had in deze bar in New England.

Zo begint het nummer ‘New Birth in New England’ op het nieuwe album C’est La Vie van Phosphorescent, nom de plume van de Amerikaanse zanger en songschrijver Matthew Houck. Verhalen vertellen is zijn specialiteit. Liefst met een licht melancholieke inslag, een mild poëtische lading en een country-achtige muzikale bedding. Dat Phosphorescent tot de alternatieve sector van de Americana wordt gerekend, dankt Houck aan zijn relativeringsvermogen en het gebruik van minder voor de hand liggende middelen in zijn muziek. Zoals de vocoder waarmee de achtergrondvocalen in het nummer ‘Christmas Down Under’ vervormd worden. Het is geen gimmick, maar een wondermiddel om zijn muzikale expressie van de mainstream weg te sturen.

C’est La Vie voegt zeven nieuwe verhalen en twee instrumentale stukken toe aan een oeuvre dat inmiddels meer dan tachtig songs omvat, verdeeld over de zeven studio-albums die Phosphorescent in de afgelopen vijftien jaar uitbracht. Songs schrijven is geen ambacht maar een roeping, zegt de veertigjarige Houck over het artistieke proces.

De piano spelende dame uit ‘New Birth in New England’ bestaat echt en is inmiddels zijn echtgenote, met wie hij twee jonge kinderen heeft. Ze heet Jo Schornikow, speelt piano in zijn band en is zelf ook songschrijver. Met haar deelt hij zijn diepste zielenroerselen, die hij tot songteksten transformeert.

Dit album gaat over mijn zorgen over de toekomst van mijn kinderen

Wachten op inspiratie kan Sisyfusarbeid zijn. Dat zingt hij in ‘These Rocks’, begeleid door het weidse geluid van hemelse koorzang en een pedal-steelgitaar. „These rocks, they are heavy/ been carrying ’em around all my days.” Een song is nooit af, merkt Matthew Houck op over de manier waarop oudere nummers als ‘Wolves’ en ‘Los Angeles’ in de loop der jaren veranderd zijn. Alle twee zijn het vaste waarden op zijn setlist, vaak solo gespeeld in de toegift.

Getemd?

Met zijn jonge familie verhuisde hij van Brooklyn naar Nashville, waar het muzikale klimaat hem beter bevalt. „In Brooklyn is alles veranderd sinds de huizenprijzen er omhoog zijn geschoten en je bankier of een andere soort rijkaard moet zijn om de huur te kunnen opbrengen. Nashville heeft de ingebouwde mystiek van de plek waar Willie Nelson en Johnny Cash konden floreren. Ik heb een oud pakhuis gekocht dat ik grotendeels met eigen handen tot opnamestudio heb omgebouwd en ingericht. Op zeker moment wilde ik een contrabassist inhuren voor het nummer ‘These Rocks’. In Nashville pleeg je dan een paar telefoontjes en zo kwam ik op het spoor van David Roe, de voormalige bassist van Johnny Cash. Het is wonderbaarlijk dat die levende legende nu op mijn album meespeelt, ook al is het mijn minst country-georiënteerde plaat geworden.”

Luister naar Dave Roe die Big River van Johnny Cash speelt

Jo Schornikow, die eerder speelde in de band The Shivers, is zijn muze sinds ze hem hielp het vorige album Muchacho (2013) te voltooien. Heeft ze zijn wildere kant getemd? Matthew Houck lacht. „Een gedeelte ervan, beslist. Het krijgen van kinderen heeft me een ander perspectief op het leven gegeven. Mijn eerste dochter is thuis geboren, hoewel we dat niet van plan waren. Voordat we de ambulance konden bellen was onze baby er. Als in een droom hield ik opeens mij favoriete kleine mensje op deze hele planeet in mijn armen. Ze is vier jaar jong nu, en ze straalt een universele kracht uit die mij nog jaren op de been gaat houden. Mijn songteksten zijn veel directer geworden, omdat ik kan putten uit dagelijkse wonderen. Een klein kind is al meteen zo’n uniek individu, met daden en later ook woorden die je van je stoel doen vallen van verbazing, ontroering en geluk.”

Hoe voelt het om twee kinderen op te voeden in de turbulente wereld van nu? „Het zit in alle teksten, hoewel ik geen politiek wil bedrijven. Het nummer ‘ C’est la Vie No. 2’ werd direct ingegeven door mijn bezorgdheid over de staat waarin onze wereld verkeert. Daarover nadenken maakt me intens bedroefd. Mijn zorgen over de toekomst van mijn kinderen zijn het onderliggende thema van dit album, zonder specifieke teksten over het kwaad dat Donald Trump of de National Rifle Association aanrichten. Ik weet niet of het de heilige opdracht van een kunstenaar is om de wereld te verbeteren. Ik zie het als mijn taak om oprecht te zijn in mijn kunst, en andere mensen te inspireren tot verheffende gedachten of nieuwe inzichten. Uitgesproken politieke teksten vind ik veel minder effectief dan kleine observaties uit het dagelijks leven. Mijn persoonlijke politiek bestaan uit het verzachten van de afschuwelijkheden waartoe mensen in staat zijn. Soms moet je in donkere spelonken afdalen om de horror van het leven te bevechten.”

Phosphorescent Foto Daniel Arnold

‘C’est la Vie No. 2’ kreeg die titel omdat er al een nummer van Chuck Berry bestond dat ‘C’est la Vie (You Never Can Tell)’ heette. In Nederland werd het anno 1977 een top 5-hit in de versie van Emmylou Harris. „Ik ben een groot fan van dat lied”, geeft Houck toe. „Maar het was niet mijn inspiratie. De songs op dit album zijn geschreven vanuit het perspectief van sterke personages, die allemaal hun stempel op het thema drukken. ‘C’est la Vie’ drong zich op als de titelsong, omdat het momenten van moordende angst en van overrompelende schoonheid samen brengt. Met drie en een halve minuut is het de kortste song op dit album. Mijn probleem is de neiging tot langdradigheid. De track ‘Around the Horn’ kon gewoon niet korter dan acht minuten. Bij elkaar vertellen deze negen nummers binnen drie kwartier een compleet verhaal. Het is mijn bedoeling dat de luisteraar emotioneel door elkaar wordt geschud.”

    • Jan Vollaard