Recensie

Yeti’s geloven in ‘Smallfoot’ niet dat mensen bestaan

Animatiefilm Wat doe je als je opeens een wezen tegenkomt dat je niet kent? De grappige animatiefilm ‘Smallfoot’ gaat over angsten en vooroordelen en bevat ook nog wat maatschappijkritiek. De veel te gelikte liedjes hadden alleen niet gehoeven.

Percy ‘een soort Freek Vonk’ en de yeti’s in ‘Smallfoot’

Een bigfoot-gemeenschap leeft hoog in de bergen en houdt zich aan allerlei regels die zijn uitgehakt in steen, een yeti-variatie op de tien geboden. Nieuwsgierigheid wordt de kop ingedrukt, angst voor het onbekende aangewakkerd. Wanneer de jonge yeti Migo een mens, een smallfoot, aantreft en daar enthousiast verslag van doet als hij weer terug is in het dorp wordt hij niet geloofd. Hij zit niet bij de pakken neer en gaat met een groepje gelijkgestemden op onderzoek uit. Migo neemt smallfoot Percy, een soort Freek Vonk, mee om zijn gelijk aan te tonen. Op zijn beurt wil Percy de yeti’s gebruiken om de kijkcijfers van zijn natuurprogramma op te krikken.

De animatiefilm Smallfoot gaat over vooroordelen en angst voor de ander: de yeti’s beschouwen de mens als gevaarlijk wezen, de mens houdt de mythe van de yeti als verschrikkelijke sneeuwman in stand. Ondertussen worden er wat noten gekraakt over de houdbaarheid van tamelijk willekeurige ethische en religieuze regels en de kijkcijfergeilheid van Percy, die bereid is zijn integriteit op het spel te zetten voor zijn programma.

Op zich niet onaardig, maar Smallfoot lijdt onder een aantal zwakke, heel gelikte liedjes die te pas en onpas over de kijker uitgestort worden. Maar dat is misschien gezeur van een zuurpruimerige smallfoot.

    • André Waardenburg