Recensie

Seksen, snauwen en vechten zonder gêne

Drama In de semi-geïmproviseerde ‘Light as Feathers’ verwarren de hoofdpersonen ongecontroleerde impulsen met liefde. De film is een mooi debuut, maar laat een aantal vragen onbeantwoord.

Liefde in een dysfunctioneel gezin in ‘Light as Feathers’

Light as Feathers is een film vol kuikentjes, puppy’s en babykatjes in een wreed gezin. De bijna volwassen Eryk merkt het in de eerste beelden al op: de moeder van het nest jonge hondjes in de keuken voedt ze alleen als er dwang aan te pas komt. Je voelt meteen dat zijn eigen relatie met zijn tirannieke grootmoeder en zijn semi-incestueuze verhouding met zijn veel te jonge moeder niet veel anders is. Liefde is in dit disfunctionele gezin iets wat in het verlengde van ongecontroleerde impulsen ligt: vechten, snauwen, seksen. Light as Feathers deinst er niet voor terug om dat zonder gêne of oordeel te tonen.

Debuterend regisseur Rosanne Pel bewijst haar talent door onverstoord te werk te gaan. Dat ze het binnen het kader van haar MA-onderzoek aan de Filmacademie klaarspeelde om deze film te initiëren en er vervolgens nog enkele jaren aan verder te werken, is een mooi bewijs van standvastigheid en artistieke drive. De intimiteit die ze op de set wist te creëren tussen de amateuracteurs zonder enige cameraervaring uit een Poolse dorpsgemeenschap is bewonderenswaardig. Er blijven na het kijken nog wel wat vragen over. Zoals wat deze semi-geïmproviseerde vorm, die in de filmgeschiedenis een lange traditie kent, bijdraagt aan (een nieuwe blik op?) de gekozen thema’s van seksueel geweld, toxic femininity en de cyclus van slachtoffer-daders. Ook ligt het gevaar van exotisme op de loer. Voor je het weet link je de gebeurtenissen in de film aan het huidige conservatieve vrouwonvriendelijke klimaat in Polen, met z’n machocultuur en taboe op abortussen. Maar de film geeft zich van die implicaties geen rekenschap.

    • Dana Linssen