Recensie

Cappella Amsterdam bezingt de kringloop van het leven

Klassiek Dirigent Daniel Reuss verbindt in ‘Again and again’ de levenscyclus met de serene polyfonie van Josquin Desprez en Orlando di Lasso en met moderne, gloedvolle motetten van de New Yorker David Lang.

Capella Amsterdam. Foto Marco Borggreve

Gezongen ideeënmuziek: dat is de eerste gedachte die opkomt bij het beluisteren van Again and again door Cappella Amsterdam. Verdriet en vreugde om de kringloop van het leven krijgt expressie in een programmatisch concert met onderdelen als Begin, Liefde en Berusting. Vaste dirigent Daniel Reuss verbindt onze levenscyclus met de serene polyfonie van Josquin Desprez en Orlando di Lasso en met moderne, gloedvolle motetten van de New Yorker David Lang. Aan het slot, ter berusting en overweging, klinkt het aangrijpend-verstilde Da pacem Domine (Geef vrede, Heer) van de Estse componist Arvo Pärt.

De uitvoering is meer dan de gebruikelijke statische koorzang. In de regie van Marie Martinez treden de leden op als toneelspelers: ze vallen, dansen, maken vertwijfelde gebaren. Tegen de achterwand is een reusachtige filmprojectie te zien met wuivend groen, inktzwarte druppels die op een bleke onderarm vallen en pathetische omhelzingen tussen de koorleden. Hoewel begrijpelijk is dat Cappella Amsterdam nieuwe wegen zoekt, is deze theatrale verbeelding misplaatst en ontbreekt ze gelukkig op andere speelplekken. De puurheid van de koorzang is zó prachtig en roept voldoende beeld op, dat er niets aan hoeft te worden toegevoegd.

Zo lijkt het of we een kathedraal betreden bij In principio erat Verbum (In den beginne was het Woord) waarin Desprez het eerste licht van de schepping klankschildert met verwachtingsvolle meerstemmigheid. In de composities van Lang klinken bezwerende dissonanten in een tekst die een vloed is van zelfstandige naamwoorden: „aarde duisternis diepe wateren licht licht dag duisternis”. Het klaaglied van David, gecomponeerd door Desprez, is van een fonkelende schoonheid: het verdriet om vergankelijkheid uitgedrukt door steeds ijlere sopranen. David Lang vat in het gregoriaans alles in één schitterend lied samen: „De wetten van de sterfelijken vergaan in één enkele dag.”

    • Kester Freriks