Opinie

    • Arjen Fortuin

Van Nieuwkerk als de ideale gast in eigen programma

Zap De presentator van DWDD heeft nooit een geheim gemaakt van zijn liefde voor Charles Aznavour. Na het overlijden van de zanger was Matthijs van Nieuwkerk dan ook de gedroomde gast in zijn eigen talkshow.

Matthijs van Nieuwkerk vertelt over Charles Aznavour in DWDD (BNNVARA)

Een beetje gek was het wel, maar Özcan Akyol was niet de enige. Toen maandagmiddag bekend werd dat Charles Aznavour op 94-jarige leeftijd was overleden, moest hij éérst aan Matthijs van Nieuwkerk denken. De presentator heeft nooit een geheim gemaakt van zijn grote liefde voor de zanger, bij hem ooit geïntroduceerd door zijn moeder. Hij schreef enkele jaren geleden een boekje over Aznavour.

Lees ook: Grootse zanger van hartverscheurende chansons

Zo ontstond ’s avonds de merkwaardige situatie dat de gedroomde gast van De Wereld Draait Door (en van alle andere talkshows) tegelijkertijd de presentator van De Wereld Draait Door was. Een mooie kans, maar ook lastig. DWDD loste het op door een ervaren tafelheer in te vliegen (Akyol) die in het voorgesprek het heft in handen nam door Van Nieuwkerk te ondervragen.

Dat gebeurde pas nadat de uitzending muzikaal was geopend met prachtige beelden van Aznavour en diens lied ‘Avec un brin de nostalgie’. Van Nieuwkerk keek ernaar met ogen die langzaam wat vochtig werden. „Die stem heeft me 54 jaar vergezeld”, zei hij daarna tegen Akyol. „Vanaf mijn vierde. Zelfs in de tijd dat ik eigenlijk van Deep Purple had moeten houden. Hij zong me naar de horizon.”

Van Nieuwkerk sprak over Aznavour zoals je het hebt over een geliefde die oud is doodgegaan: een mooie leeftijd, in je slaap sterven is prachtig, maar toch. Dood blijft dood. De presentator begon een uiteenzetting over de allesomvattende melancholie van Aznavour, maar toen het over zijn gevoel van verweesdheid ging, kwam de immer doorratelende woordenmachine van de Nederlandse televisie dan toch tot stilstand, halverwege een zin: „… Nu ja, afijn.”

Te gast bij de ideale talkshowgast was vervolgens Ivo Niehe, Van Nieuwkerks „broeder in de liefde voor Charles” en het blok werd afgesloten door Paul de Munnik die ‘Gisteren nog / Hier encore‘ zong, in een duet met de gestorvene op het grote scherm. Later op de avond werd nog een interview van Niehe met Aznavour herhaald. Niehe was, in tegenstelling tot Van Nieuwkerk, wel bij hem op bezoek geweest. Van Nieuwkerk had dat nooit gewild, omdat het alleen in een grotere groep mogelijk was geweest.

Rommeldoosjes

Al met al kregen we meer dan een vleugje nostalgie, dat nog werd voortgezet in de documentaire Bewaren van Digna Sinke, die de VPRO later uitzond. Want waarom bewaren sommige mensen spullen en andere niet? Sinke (68) filmde haar moeder (twee jaar jonger dan Aznavour) terwijl die rommelde in rommeldoosjes, herinneringen ophaalde of zich verbaasde over wat er dan ineens in zo’n decennia oud doosje blijkt te zitten: „Een recept voor mokkataart, dat verwacht je hier niet.” Prachtig. Wat mij betreft krijgt mevrouw Sinke een dagelijkse rommelshow op televisie.

Bewaren ging niet alleen over moeder Sinke. Er was ook het oudere echtpaar Ab en Henny, elkaars tegenpolen in bewaargedrag. Ab: „Henny wil alles weggooien. Ik heb nu een opruimcoach.” Henny: „Die heb ik geregeld, want ik werd er helemaal warrig van.” Ook kwam een Amerikaanse opruimfascist voorbij: „Het idee dat je bepaalde dingen moet bezitten is een schadelijke ideologie. Minimalisme, intentionaliteit, hoe je het ook wilt zien, uiteindelijk komt het neer op het hebben van een doel.” Pfff. Terwijl het leven toch echt draait om de waarde van de dingen zonder doel.

Ik dacht weer aan Matthijs van Nieuwkerk. Ik maak me sterk dat hij al zijn Aznavourkaartjes, boekjes, foto’s, knipsels, plaatjes, cd’s en wie weet wat voor andere parafernalia in een doos onder zijn bed heeft bewaard. Zoals het hoort.

    • Arjen Fortuin