Recensie

Exuberante ‘Dorian’ in uitzinnig decor

Recensie

Christophe Coppens toneelversie van ‘The Picture of Dorian Gray’ zit vol overdaad, soms op de rand van het zinloze en overbodige. Het werkt.

Bram van der Heijden in ‘Dorian’.

‘Overdaad”, stelt de Engelse dichter en estheet Oscar Wilde „brengt zijn eigen straf te weeg”. In zijn roman The Picture of Dorian Gray (1890) stelt hij het drama van eeuwige jeugd en schoonheid tegenover ouderdom: het portret dat een bevriende kunstenaar van Dorian maakte veroudert en verbittert, de jongeling zelf blijft altijd jong. Bij het Noord Nederlands Toneel brengt de Belgische regisseur en beeldend kunstenaar Christophe Coppens een toneelversie vol overdaad, soms op de rand van het zinloze en overbodige. Hij zoekt naar een nieuwe zeggingskracht, en dat is lovenswaardig.

Kortweg Dorian heet deze exuberante uitvoering waarin Bram van der Heijden in de titelrol nauwelijks een herkenbaar personage is, eerder een uitvergrote versie van de kunstenaar als mediahype. Zijn beschermengel is Bambi, Bien De Moor, die als kunstverzamelaar de jonge Dorian eerst omhelst, daarna verstoot. Coppens transformeert het laat-negentiende eeuwse verhaal naar de hedendaagse kunstwereld. Welbewust stuurt Coppens de voorstelling over de top, met door hemzelf ontworpen kostuums en uitzinnig decor, begeleid door rockmuziek. Het werkt. Martijn de Rijk als dandy personifieert Wilde met vergelijkbare briljante, perfide taalvondsten. Uiteindelijk stuwt hij de voorstelling naar de noodlottige ondergang van Dorian: eeuwige schoonheid is een aangrijpender straf dan ouderdom. Zijn hang naar esthetiek plaatst hem buiten de maatschappij; dat is de verborgen waarschuwing.

    • Kester Freriks