Opinie

    • Lotfi El Hamidi

De strijd om de probleemwijk

Op zich had ik het wijkenplan van VVD-fractievoorzitter Klaas Dijkhoff serieus willen nemen. Dat het hem daadwerkelijk om gelijkheid en vrijheid gaat, om verheffing zelfs. Om het bestrijden van achterstanden op het gebied van werk, inkomen en onderwijs. Hij moet het allemaal nog uitwerken, zei hij tegen NRC, en hij moet de probleemwijken nog bezoeken.

Het had Dijkhoff gesierd als hij zo’n wijk had bezocht voordat hij zijn plan bekendmaakte. Desnoods voor het inmiddels gevreesde kopje thee, om enigszins een idee te krijgen wat er speelt. Want zijn analyses zijn zó 1995, en zijn voorstellen zo’n kwart eeuw te laat.

Afgelopen vrijdag was ik in zo’n probleemwijk, in Amsterdam Nieuw-West, bij een dialoogavond over Marokkaans-Nederlandse voetballers. Er werd gesproken over de suggestieve stelling ‘loyaal of hypocriet?’, afgeleid van de kritiek van een zekere besnorde voetbalcommentator op de keuze van Ajacied Noussair Mazraoui, de zoveelste Marokkaans-Nederlandse voetballer die Marokko boven Oranje verkoos. Is het een signaal aan de Nederlandse samenleving of louter opportunisme?

Als ik op de voetbalpleintjes van Spangen aan derde, soms zelfs vierde generatie migrantenkinderen vraag voor welk land zij later willen voetballen, antwoorden ze bijna unaniem het land van hun voorouders. Het land dat zij alleen van vakanties kennen, waarvan ze de taal nauwelijks spreken en waar zij als derderangsburgers behandeld worden als zij daar zouden wonen.

Is dit het gevolg van twee decennia giftig intergratiedebat, was op een gegeven moment de vraag. Een witte Amsterdammer vond het maar slachtoffergedrag; het slechte imago hebben de jongens toch echt aan zichzelf te danken. Een ander kritisch geluid kwam verrassend genoeg van een wat oudere Marokkaanse Nederlander, die zich al de hele avond stoorde aan het gebruik van het woord ‘Marokkanen’. Het zijn Nederlanders, en ze dienen zich ook als zodanig te gedragen, vond hij. Weerwoord van een andere aanwezige: als je zoals de afgelopen twintig jaar steeds weer als Marokkaan wordt aangesproken, dan zie je jezelf uiteindelijk ook als Marokkaan.

Die laatste bijdrage bleek van Mourad Taimounti te komen, fractievoorzitter van Denk in Amsterdam. Na afloop raakte hij nog in gesprek met een Marokkaans-Nederlandse jongen.

„Ik heb nooit discriminatie ervaren”, zei de jongen.

„Hoe oud ben je?”, vroeg Taimounti.

„Zeventien.”

„Ik spreek je over drie jaar en dan stel ik je dezelfde vraag, oké? Als het antwoord nog steeds ‘nooit’ is, dan trakteer ik je op een etentje.”

De tactiek van Denk in een notendop: achterover leunen en toezien hoe deze jongens vanzelf in hun armen gedreven worden. Dijkhoff, u bent aan zet.

Lotfi El Hamidi (L.elHamidi@nrc.nl @Lotfi_Hamid) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Tom-Jan Meeus

    • Lotfi El Hamidi