Evert ten Napel verzorgde zondag in Almelo het commentaar voor Fox Sports tijdens het duel tussen Heracles en FC Emmen.

Foto Bram Petraeus

Nog elke week in het stadion, met die stem als handelsmerk

Evert ten Napel

Evert ten Napel (74) is al decennia actief als commentator, vooral bij het voetbal. Vroeger bij de NOS, nu voor Fox Sports. Van stoppen wil hij nog niks weten, tenzij hij merkt dat hij fouten gaat maken.

Ruim twee uur voor de wedstrijd stapt Evert ten Napel binnen. De weg hoeft niemand hem te wijzen in Almelo. In geen enkel stadion. De eerste stop is de materiaalman, altijd. „Daar haal ik leuke anekdotes op over de spelers. Die weten alles”, zegt hij voor het begin van de wedstrijd tussen Heracles en FC Emmen. Ten Napel, met zijn karakteristieke stemgeluid een vertrouwde commentator voor generaties Nederlandse voetballiefhebbers, doet dit al vele jaren.

Ten Napel groeit op als bakkerszoon in het Drentse dorp Klazienaveen. De oudste in een gezin met vijf kinderen, en de beoogde opvolger voor vaders bakkerij. Alleen had hij daar zelf andere ideeën over, hij wilde radioverslaggever worden. Na heel wat jaren werken voor de bakkerij, vertelt hij over zijn droom. Vader Ten Napel reageert met een nagalmend ‘oh’. „Dat betekent heel wat in het Drents.”

Een fijne jeugd was het, maar hard werken. „Uit school stond moeder klaar met tassen warm, net gebakken brood. Die moesten wij dan bezorgen bij de notaris, de dokter.”

Als 26-jarige zet Ten Napel zijn eerste stap op weg naar een loopbaan bij de radio. Als leerling-journalist, opleidingen daarvoor waren er niet, werkt hij acht jaar voor de regio- en sportredacties van de Drents-Groningse Pers. Zijn ‘radiostem’ valt op en via-via komt hij uit bij de NOS, waar hij al snel aan de slag mag voor Studio Sport. Ten Napel maakt zijn droom waar en doet verslag van tal van Olympische Spelen, wereldkampioenschappen, Europese kampioenschappen en zijn persoonlijke hoogtepunten: drie Elfstedentochten.

Niks pensioen

De bakkerij bleef tot twee jaar geleden binnen de familie, onder leiding van broer Jan. Op zijn 65ste vond zijn broer het mooi geweest, tijd voor zijn pensioen. Hij wel. Als de commentator – bijna tien jaar geleden – diezelfde leeftijd van 65 bereikt, doet hij wel een stap terug door niet meer onder contract voor de NOS te blijven werken. Maar van stoppen wil hij nog niks weten. Na nog een jaar werken voor de omroep, belt Eredivisie Live, het huidige Fox Sports. En zo zit de 74-jarige Ten Napel nog ieder weekend in een stadion.

Deze zondag is dat het Polman Stadion in Almelo. Met nog anderhalf uur tot de aftrap is Ten Napel bezig aan een anekdote over scheidsrechter Danny Makkelie. „Zijn moeder schijnt graag naar me te luisteren, rustgevende stem.” Luttele seconden later komt precies die scheidsrechter de catacomben in lopen. „Hé Danny, heb je me weer aangevraagd?” Beide mannen waren donderdag ook al voor dezelfde wedstrijd in Groningen.

Evert ten Napel verzorgde zondag in Almelo het commentaar voor Fox Sports tijdens het duel tussen Heracles en FC Emmen.
Foto Bram Petraeus
Foto Bram Petraeus

In principe doet hij nog maar één eredivisiewedstrijd per week. Maar ja, hij was een hele week weggeweest met zijn motorvrienden. Drieduizend kilometer door de bergpassen van de Jura, het gebergte tussen Frankrijk en Zwitserland. „Vroeger kon dat dus echt niet. Dan moest ik in het weekend gewoon weer terug zijn.” Met een grote grijns op zijn gezicht: „Nu kreeg ik voor straf twee wedstrijden.” Ten Napel heeft wat in te halen voor het vele van huis zijn. Nu zijn familie en vrienden echt prioriteit, hij wil en zal niks meer missen.

Naast de groep met motorvrienden is er ook nog kookclub Het Schorempie. Eens per maand komen ze samen in een bistro in Harderwijk. Onder leiding van de chef en eigenaar Bart – het restaurant is gesloten op die dag – wordt er volgens Ten Napel „best aardig” gekookt.

Koken met een chef, op de motor door de bergen. Niet gek voor iemand die over een half jaar 75 wordt. Maar Ten Napel leidt alles behalve het leven van een pensionado. Bijna iedere zaterdag is hij op de voetbalvelden in zijn woonplaats Ermelo te vinden, als scheidsrechter. En voor de plaatselijke bibliotheek spreekt hij boeken in voor blinden en slechtzienden. „Maar een elektrische fiets komt er snel, hoor.”

En dan nog het werk als commentator. Of hij dat na al die jaren nog leuk vindt, hoef je hem niet eens te vragen. Ondanks de altijd aanwezige kritiek, is er ook genoeg waardering. In april van dit jaar kreeg hij uit handen van oud-premier Dries van Agt de Jean Nelissen award. „In dit vak word je in principe alleen maar afgezeken. Als je iets goed doet, krijg je dat niet te horen. Nu dus wel, en dat doet natuurlijk goed.”

Met zijn stem als handelsmerk wordt Ten Napel regelmatig herkend. Door de oudere generatie die hem kent van radio en televisie. Door jongeren van het computerspel FIFA, dat hij al jaren, samen met Youri Mulder, van commentaar voorziet. Even op de foto of een stukje inspreken. Ook die bijkomstigheden zijn hem nooit gaan vervelen.

Lees ook deze reportage bij FC Emmen: Voor het eerst uitkomend in de eredivisie, maar de koffie blijft hetzelfde

Voetbalcommentator Evert ten Napel voor de wedstrijd Heracles-Emmen op het veld van het Polman Stadion. Foto Bram Petraeus

Vroeger maar één camera

Het vak veranderde en waar nodig veranderde Ten Napel mee. „Vroeger, met maar één camera, was het buitenspel als ik zei dat het buitenspel was. Nu wacht ik ook eerst de herhaling even af.”

Terug naar Almelo, waar Ten Napel zich op het kunstgras laat bijpraten door FC Emmen-coach Dick Lukkien. Drie kwartier voor de aftrap is het toch echt tijd om naar boven te gaan. Via een sluiproute de tribune op. Onderweg sprokkelt hij stiekem nog een rol tape mee van een cameraman. Van levensbelang. Eén enkele keer waaide de opstelling weg.

De stoel zit wat laag, dus dan maar twee op elkaar. Hij zit en daar is gelijk de focus. Een jarenlange routine wordt stap voor stap uitgevoerd. De koptelefoon gaat op. Een headset eigenlijk, maar de microfoon zit helemaal naar achteren gedraaid. Die heeft hij niet nodig. Sinds hij de lipmicrofoon bij de BBC zag – de Britse oud-premier Winston Churchill gebruikte er nog zo een – wilde hij nooit meer anders.

Hij scheurt een stuk van de tape af. Deze opstelling gaat nergens meer naartoe. Uit zijn eigen tas komt één handgeschreven A4’tje met wat roze en blauwe markeringen erop. Alles wat hij aan aantekeningen nodig heeft. Ook de Voetbal International komt tevoorschijn, de seizoensgids. De eerste Anta Flu, zo’n oranje, gaat erin. Hij krabbelt nog wat op zijn notities en klaar.

Is het einde dan echt nog niet in zicht? „Natuurlijk wel. Zodra ik merk dat ik fouten ga maken, stop ik onmiddellijk. Die afspraak heb ik ook met Fox, dat zij dat eerlijk tegen mij zullen zeggen. Maar liever ben ik dat een stap voor. We bekijken het per jaar.”

    • Maike van Leeuwen