Opinie

    • Wilfried de Jong

De duivel in het spoor van Valverde

Er fietste een oude wielrenner door de hel in Oostenrijk. Het stijgingspercentage liep op tot 28 procent, wat voor een frisse muilezel al een opgave is, laat staan voor een 38-jarige Spanjaard die al zo lang poogt de regenboogtrui te winnen. Alejandro Valverde is de naam. In het geelrode tenue van zijn land beklom hij de laatste berg van het wereldkampioenschap op de weg.

Wielrenners nemen graag een enkeltje door de hel. Overal op de wereld zijn smerige paden te vinden die het fietsen eigenlijk niet waard zijn. Te steil, te onbegaanbaar. Het wegdek bonkig en verweerd of soms in zijn geheel weggeslagen. Maar noem het de hel, in dit geval de ‘Höll’, en het peloton kan het niet laten.

Terwijl Valverde en zijn medevluchters Michael Woods en Romain Bardet in wandeltempo omhoog kropen, kwam Tom Dumoulin achter het drietal aan. Op het steilste stuk zwalkte hij van links naar rechts, doorgaans de manier waarmee zwaarlijvige toeristen proberen te voorkomen dat ze tijdens een zware klim van hun fiets lazeren.

Voor recreanten moet de kans op hartfalen tijdens de klim over de Höll ongeveer 28 procent zijn.

De liefde voor zijn sport is groot bij Valverde. Hij valt aan, vecht, valt, wint en verliest. En ja, in zijn lange carrière stond hij ook twee jaar buitenspel vanwege betrokkenheid bij het Spaanse dopingschandaal Operación Puerto. Sindsdien heeft het woord ‘hel’ voor Valverde een meervoudige betekenis.

Door zijn niet-aflatende aanvalsdrift en vermoedelijk ook zijn hoge rennersleeftijd wordt hij door collega-renners en publiek inmiddels mild behandeld. Het flirten met doping is hem vergeven.

Tijdens de laatste klim verscheen nog een oude man in de hel. Het was de slechtst denkbare imitatie van de duivel: de Duitser Didi Senft (66), als altijd gekleed in een strakke rode maillot, een cape en twee hoorntjes op zijn kop. Hij is kampioen aandacht vragen en zoekt liever naar de cameraman achter op de motor dan naar renners in het peloton.

Met de zelfgemaakte drietand in zijn hand holde ‘der Didi’ achter Valverde aan en werd secondenlang door de televisieregisseur in beeld gehouden.

Na de vergeving van Valverdes zonde streek ik nogmaals met de hand over mijn hart: hoe zielig was het dat deze bejaarde voor een paar sponsorstuivers iedere koersdag in een vies pakje moest rondhollen?

De hel in Oostenrijk was gereserveerd voor de oudjes. Na het doorstaan van alle pijn op de Höll daalde Valverde af naar de finish. De duivel lag vermoedelijk in vol ornaat eenzaam op het matrasje van zijn camper uit te puffen.

Om te voorkomen dat het onheil zou toeslaan, begon de Spaanse renner vroeg aan zijn eindsprint en won. Hij viel in de armen van zijn verzorger. Het bovenlijf ging eerst voorover en richtte zich daarna op, met het gezicht richting de hemel. Er kwam een dierlijk geluid uit de opengesperde mond van Valverde.

Hoe het klonk? Duivels.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.

    • Wilfried de Jong