Opinie

    • Mirjam de Winter

Nette mensen

Toen begin deze maand de buurman onverwacht overleed en ik de buurvrouw vroeg of ik iets voor haar kon betekenen in deze moeilijke tijd, antwoordde ze: „Kun je niet eens wat doen aan die woekerende bamboe in je tuin?” Waar ik dacht aan het doen van een boodschapje of het verzamelen van adressen voor de rouwkaart, had de buurvrouw een moment gevonden om haar jarenlange ergernis kenbaar te maken. Haar dochter – zichtbaar in verlegenheid gebracht door deze plotselinge directheid van haar moeder – bracht het gesprek snel op een ander onderwerp, maar de boodschap was aangekomen. En ik wist het eigenlijk al veel langer: onze tuin is in die 25 jaar dat we er wonen een prachtige wildernis geworden, maar helaas een doorn in het oog van veel buurtbewoners – die daar overigens nooit eerder iets van hebben durven zeggen.

Diezelfde middag kwam een buurtgenoot langs om zoveel mogelijk namen te verzamelen voor op de gezamenlijke condoleance-kaart, want „we zijn hier in Blijdorp geen anoniem getto natuurlijk”. De buurman kreeg een sobere, maar mooie begrafenis met veel meelevende buren, waar aan de koffietafel de laatste buurtnieuwtjes werden uitgewisseld. Geen woord over mijn tuin gelukkig. En ook geen woord over die andere grote schande van de straat: de voortuin van weer andere buren, die onlangs uit ergernis over geparkeerde fietsen tegen hun heg een tiental bloembakken- en potten op de stoep (voor de heg) hebben gezet. Een soort anti-terreurpalen zijn het, die soms inderdaad een beetje in de weg staan voor wie zich met een rollater in kaarsrechte lijn richting de buurtkerk wil begeven. Niemand die er rechtstreeks iets van durft te zeggen, maar in de laatste notulen van de vereniging van eigenaren werd de klacht als algemene, anonieme oproep geformuleerd: „Op de gemeentelijke trottoirs geen voorwerpen plaatsen a.u.b.”. De buurman had de passage kennelijk over het hoofd gezien of zich er niets van aangetrokken en zette er doodleuk nog een meter hoge keulse pot met geraniums bij.

Tot wij gisterochtend uit het keukenraam keken en alle bloempotten bij de vuilcontainer zagen staan. De oude Keulse pot lag in scherven voor de heg, met de potaarde keurig bij elkaar geveegd, dat dan weer wel. Zou de buurman dan toch gezwicht zijn, vroegen wij ons af? Maar die is toch op vakantie? Zou het dan toch echt een geërgerde straatbewoner zijn geweest die in het holst van de nacht stiekem al die bloempotten naar de container heeft gesleept? Via een mailtje bracht ik mijn vakantievierende buurman op de hoogte van de vernielingen, want ik had hem immers beloofd een beetje op zijn huis te letten. Hij reageerde geschokt: „Zo zie je maar weer, zulke nette mensen zijn het in Blijdorp ook weer niet.”

Ik verwacht er niks van, maar heb toch maar een briefje bij de overblijfselen van de Keulse pot gelegd met het verzoek aan de anonieme vandaal om contact met mij op te nemen. En als de buurman straks thuis komt van vakantie wacht hem een verrassing, want ik heb al zijn potten teruggesleept en weer op het trottoir voor zijn heg gezet. Met in iedere pot een nieuw plantje; allemaal stekkies van mijn bamboe.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.

    • Mirjam de Winter