Geëmotioneerde Kavanaugh beschuldigt Democraten van politieke moordaanslag

Verhoor Na de ingetogen verklaring van Blasey Ford verdedigde Brett Kavanaugh zich vurig tegen de aantijgingen van seksueel wangedrag. Als hij benoemd wordt tot opperrechter hebben de Democraten er een vijand bij.

Brett Kavanaugh tijdens zijn verhoor. Foto Win McNamee / Pool via REUTERS

Als Brett Kavanaugh inderdaad wordt benoemd tot rechter in het Amerikaanse Supreme Court – en zijn aanstelling kan vrijdagochtend in Washington een grote stap dichterbij komen als de Senaatscommissie stemt – dan hebben de Democraten er een grote vijand in het hof bij. In het laatste verhoor voor de stemming, donderdag in de justitiecommissie, haalde Kavanaugh met een van emoties vertrokken gezicht de zweep over zijn tegenstanders.

„Een nationale schande”, vond hij de benoemingsprocedure, „een schijnvertoning”, „gekte” en „een politieke moordaanslag”. En hij dreigde alvast: „Wie kaatst kan de bal verwachten.”

Zo onaantastbaar en magistratelijk als Kavanaugh een paar weken geleden dagenlang een spervuur van vragen over zijn juridische loopbaan en opvattingen onderging, zo vulkanisch en vooral zo politiek was zijn optreden donderdag. Hij zei dat hij dit laatste verhoor te danken had aan vuile spelletjes van „mensen die nog altijd boos zijn op Trump en de verkiezingen van 2016 (…), die wraak willen nemen voor de Clintons, met miljoenen dollars van linkse oppositiegroepen”.

De commissievoorzitter had de sessie nog niet afgehamerd of president Trump twitterde: „Rechter Kavanaugh heeft Amerika laten zien waarom ik hem heb voorgedragen. Zijn optreden was krachtig, eerlijk en klonk als een klok. De destructieve Democratische strategie van zoeken om te vernietigen is een schande, deze procedure is een schijnvertoning en niet meer dan een poging om te vertragen, te saboteren en tegen te houden.”

Lees ook: Benoeming rechter Kavanaugh maakt van dit Amerikaans dorpje een politiek slagveld.

Het ingelaste verhoor van donderdag volgde op de beschuldiging van Christine Blasey Ford, een 51-jarige hoogleraar psychologie uit Californië, die beweert dat Kavanaugh haar in hun tienerjaren heeft aangerand. Op een avondje met een handjevol vrienden zou de twee jaar oudere, stomdronken Brett haar op het bed hebben gedrukt, terwijl hij probeerde haar kleren uit te rukken. Hij zou een hand over haar mond gelegd om haar het schreeuwen te beletten en Blasey Ford zei dat ze kon ontsnappen doordat een even dronken vriend bovenop hen sprong.

Ingetogen

’s Ochtends hoorde de Senaatscommissie Blasey Ford, ’s middags Kavanaugh. Het verschil had niet groter kunnen zijn. Het ochtendverhoor voltrok zich ingetogen en op conversatietoon. Af en toe zuchtte of snikte Blasey Ford tijdens haar openingsrede: „Wat me het meest is bijgebleven is het gelach van de twee jongens.” Tijdens de vragen klonk ze kalmer.

Blasey Fords advocaten hadden geëist dat zij zou worden ondervraagd door de senatoren zelf – ongetwijfeld omwille van het contrast tussen al die mannen en die ene vrouw – maar de Republikeinen wezen die eis af en huurden een vrouwelijke officier van justitie voor het verhoor.

De Democratische senatoren prezen steevast de moed van Blasey Ford en vroegen onder meer hoe zeker ze ervan is dat het Brett Kavanaugh was, en niet een andere tiener die op hem leek? Deze theorie werd woensdag, inclusief naam van de man in kwestie, aangeleverd door het Witte Huis. „Honderd procent zeker”, zei Blasey Ford.

Namens de Republikeinen vroeg inval-aanklager Rachel Mitchell naar de omstandigheden van het feestje waar het incident moet zijn gebeurd. Alle aanwezigen die Blasey Ford zich wist te herinneren, hebben geschreven verklaringen gegeven, dat zij geen weet hebben van het feestje of van wat haar daar zou zijn overkomen.

Lees ook: Waarom de Republikeinen op eieren lopen.

Latere vragen van Mitchell lagen in lijn met de verdenkingen van de Republikeinen: dat de Democraten deze beschuldiging tot het allerlaatste moment voor zich hebben gehouden om de kandidaat-opperrechter maximale schade toe te brengen. Dus vroeg ze wie de rekeningen van Blasey Ford betaalt. Wij werken pro bono, zeiden haar advocaten. Of het ondergaan (en doorstaan) van een test met een leugendetector haar eigen idee was geweest, of dat de Democraten dat hadden gevraagd?

Democratische senatoren schoten te hulp. Senator Sheldon Whitehouse vroeg: „U heeft toch zelf om een FBI-onderzoek gevraagd?” Ja, antwoordde Blasey Ford. „U weet dat ze niet alleen bezwarende, maar ook ontlastende bewijzen voor Kavanaugh kunnen vinden?” Ja, zei Blasey Ford. „En dat was geen probleem voor u?” Nee, zei Blasey Ford. „Het leek mij belangrijk om de waarheid te achterhalen.”

Als het de bedoeling was Blasey Ford als waarachtige getuige te ontmaskeren, bijvoorbeeld door haarzelf politieke bedoelingen toe te dichten, dan is Mitchell daar niet in geslaagd. Een verslaggever van maandblad Vanity Fair twitterde donderdag op basis van twee bronnen dat president Trump – die zijn geplande gesprek met staatssecretaris van Justitie Rosenstein had verplaatst om het verhoor te kunnen volgen – woedend was op zijn medewerkers, omdat die hem niet tevoren hadden gezegd dat Blasey Ford zo geloofwaardig zou zijn.

Donderpreek

Na de lunch nam Brett Kavanaugh op dezelfde stoel plaats en stak hij een donderpreek van bijna een half uur af, waarin hij beurtelings zijn stem verhief en zijn tranen probeerde weg te slikken. Terwijl hij Blasey Ford ontzag („mijn tienjarige dochter vroeg me of we ook voor haar zouden bidden”) en ondubbelzinnig zijn onschuld verklaarde, stortte hij zich op de Democratische senatoren, van wie tenminste één – Dianne Feinstein, hun leider in deze commissie – al sinds eind juli vertrouwelijk op de hoogte was van de beschuldiging.

De Democraten stelden in feite steeds dezelfde vragen. De eerste, in varianten: was u vroeger een losbol die zoveel dronk dat hij niet meer wist wat hij deed of had gedaan? De tweede: bent u bereid te vragen om een FBI-onderzoek naar het incident uit 1982?

Om de tweede vraag bleef Kavanaugh heen praten. Hij wilde „alles doen wat deze commissie verlangt”. En: „Ik ben nu toch hier? U kunt mij alles vragen.” Op vragen naar zijn tienerjaren raakte hij vooral geïrriteerd. Gevraagd naar brallerige teksten over drank en meisjes in het jaarboek van zijn middelbare school, zei hij dat hij niet wist in hoeverre hij het precies zo had opgeschreven. Er was een nogal melige redactie met de teksten aan de slag gegaan, die zich liet inspireren door tienerfilms uit die tijd: Animal House en Fast Times at Ridgemont High. En dan nog, vond hij: „Moet de benoemingsprocedure voor een opperrechter worden onderbouwd met een jaarboek van de middelbare school?”

Het was, opmerkelijk genoeg, de Republikeinse ondervrager Mitchell die hem met zakelijke vragen het meest van zijn stuk bracht. Wat hij dronk? „Bier. Soms iets te veel.” Wat hij „te veel” vond? „Ik weet het niet, wat de kaart met alcoholpercentages aanduidt.” Of hij wel eens was wakker geworden in een andere kamer dan waar hij de avond tevoren dacht te zijn binnen gegaan? „Nee.” Kavanaugh raakte geërgerd. „We dronken bier. En euh, ja. Ik was 18, dat was destijds de leeftijd waarop je in de staat Maryland mocht drinken. En dat deden de meeste kinderen van die leeftijd. Dus, nou en?”

Luister ook naar deze aflevering van The Presidential Podcast, met Bas Blokker en Chris Kijne (VPRO), over de kwestie Kavanaugh:

    • Bas Blokker