Er is geen ruimte meer voor twijfel in de Amerikaanse boksarena

Benoemingsprocedure Kavanaugh In de tot op het bot verdeelde VS wordt tot in elke uithoek van het land naar de knock-out gezocht. Honderd procent, of nul.

Vier vooraanstaande Republikeinse leden van de Senaatcommissie na afloop van de hoorzitting op Capitol Hill. Van links naar rechts: Lindsey Graham, Jeff Flake, Ted Cruz en Ben Sasse. Foto Brendan Smialowski/AFP

Wist Christine Blasey Ford zeker dat Brett Kavanaugh, de kandidaat voor het hoogste gerechtshof, degene was die haar in 1982 had aangerand? „Honderd procent”, zei ze donderdag in de Senaat.

Kon Brett Kavanaugh met zekerheid zeggen dat hij dit niet had gedaan? „Honderd procent”, zei hij.

De finale stelligheid waarmee twee elkaar uitsluitende verklaringen werden afgelegd, tekent onbedoeld en tragisch – want het gaat om een ellendig incident – de verdeeldheid in de VS. De kloven die door de maatschappij lopen, tussen mannen en vrouwen, tussen arm en rijk, tussen witte en gekleurde Amerikanen, passen vrijwel naadloos op de stellingen die de Democraten en Republikeinen hebben betrokken. Daardoor worden ze bij elk politiek gevoelig besluit opnieuw belicht en vergroot. En de kandidatuur van de conservatieve rechter Kavanaugh ís politiek gevoelig.

Lees ook: Senaatscommissie stemt in met voodracht Kavanaugh, maar eerst FBI-onderzoek

Zelfs als je er niet naar vraagt, verzuchten mensen op straat of in een diner dat er geen „middle ground” meer is, geen ruimte voor twijfel. In LA vertelde een Democratische stemmer dat de achterdocht onder politici zo groot is geworden, dat afgevaardigden in Washington nauwelijks nog met collega’s van de andere partij durven praten. Een Republikein in Winfield, West-Virginia, vond dat de afgevaardigden veel te vaak het weekend in hun eigen district doorbrachten. Hun werk is in Washington, zei hij, maar ze letten alleen maar op hun kiezers thuis, uit angst dat ze niet worden herkozen.

Politici van beide kampen stemmen met deze bezorgde burgers in. Ze zingen werktuiglijk de lof van bipartisanship, het vermogen de partijgrenzen te overstijgen. Maar het volgende moment fakkelen ze elkaar even enthousiast weer af. De herdenkingsplechtigheden voor senator John McCain werden een eredienst voor bipartisanship. Senator Lindsey Graham, Republikein en politieke vriend van McCain, legde daarvan bewogen getuigenis af. Diezelfde Graham zei in de Senaatscommissie dat dankzij „mijn vrienden aan de andere kant van de zaal” de benoemingsprocedure „de meest immorele schijnvertoning is geworden die ik in mijn politieke carrière heb meegemaakt”.

In de bokswedstrijd die de Amerikaanse politiek is geworden, kan niet meer op punten worden gewonnen. En aangezien bijna alles politiek is – over elk openbaar ambt wordt gestemd van de president tot de politiechef in de kleinste stad, van de Senaat tot het bestuur van de school om de hoek – wordt tot in elke uithoek van het land naar de knock-out gezocht. Honderd procent, of nul.

Het is veelzeggend dat Kavanaugh zijn openingsverklaring voor het verhoor te elfder ure had aangepast. Op woensdag had hij, net als Blasey Ford alvast zijn toespraak vrijgegeven, althans het eerste deel ervan. Dat was een geserreerde uiteenzetting van zijn positie, met een uitvoerige passage over hoe erg, hoe moreel verwerpelijk seksueel geweld is. Toen hij donderdag daadwerkelijk sprak, had Kavanaugh zijn handschoenen uitgetrokken en sloeg hij erop los. „Een nationale schande”, vond hij de benoemingsprocedure, „een schijnvertoning”, „gekte” en „een politieke moordaanslag”. En hij dreigde zijn tegenstanders: „Wie kaatst kan de bal verwachten.”

Lees ook: Geëmotioneerde Kavanaugh beschuldigt Democraten van politieke moordaanslag

Sommige journalisten meldden dat Kavanaugh tussen het inleveren van zijn tamme eerste versie en het uitspreken van zijn vurige woorden een dag later, door president Trump was overgehaald om er harder tegenaan te gaan. Het feit dat Kavanaugh zelf meteen zei dat hij deze toespraak „helemaal zelf” had geschreven en dat „niemand het concept had gelezen”, versterkte dat idee nog eens.

Maar zelfs als hij niet daadwerkelijk heeft ingegrepen, is Trumps invloed op de uiteindelijke toespraak van Kavanaugh evident. Woorden als „schijnvertoning” en „politieke moordaanslag” komen regelrecht uit het presidentiële twittervocabulaire, net als de permanente staat van oorlog waarin hij verkeert.

Wrok

De wrok die hij etaleerde, neemt Kavanaugh mee naar de hoogste onpartijdige positie in de Verenigde Staten. Als de tweede en derde beschuldiging van seksueel wangedrag, die hem in de afgelopen week voor de voeten werden geworpen, inderdaad zijn voortgekomen uit een georkestreerde poging zijn benoeming te torpederen, dan hebben de saboteurs gegokt en verloren. Terwijl de Republikeinen door de authentieke Blasey Ford in verlegenheid schenen te zijn gebracht, hervonden zij hun moed door de nieuwe beschuldigingen. Het hielp niet dat de laatste beschuldiging, waarbij drogering en groepsverkrachting („train rape”) werden genoemd, uit de koker van de politieke avonturier Michael Avenatti kwam, advocaat van pornoster Stormy Daniels, die met Trump een affaire zou hebben gehad en voor haar zwijgen is afgekocht.

De benoeming van Kavanaugh, die volgende week in de Senaat kan worden bevestigd, is een mijlpaal in de „culturele revolutie” in de VS – een begrip dat zowel Donald Trump als zijn tegenstanders gebruiken. Trump mobiliseert er de conservatieven mee, die zich daarbij de Amerikaanse vlag toe-eigenen en zich verzetten tegen uitwassen van politieke correctheid, waarbij ze dat begrip heel ruim nemen. Linkse Amerikanen „marcheren voort”, zoals senator Kobluchar vrijdag zei, op weg naar gelijke behandeling voor vrouwen, niet-witte Amerikanen en immigranten.

Links bedient zich niet alleen van de ‘zachte krachten’ van de jaren 60. Afgelopen week wilde de Republikeinse senator Ted Cruz met z’n vrouw eten in een restaurant in Washington. Binnen enkele tellen stonden er allemaal mensen om hen heen die net zo lang „Believe the survivors!” scandeerden, tot Cruz en zijn vrouw het restaurant uitholden. „Whieehoo”, juichten de verjagers – ze hadden weer voor honderd procent gewonnen.

    • Bas Blokker