Recensie

Flip Noorman zet freakshow overtuigend neer in De Big One

Flip Noorman weet de sfeer van het rariteitenkabinet goed te treffen in De Big One, waarin tekst, muziek en beeld een overtuigend geheel vormen.

Flip Noorman in De Big One: gebaseerd op negentiende-eeuws circus Foto Lindy Balduk

„Je bent m’n poes / Je bent m’n teef / M’n koe, m’n kip, m’n hen / M’n tiet, m’n pop, m’n sik.” Welkom in de wereld van Flip Noorman, de kleinkunstzanger die in zijn tweede avondvullende theaterconcert opnieuw een fascinerende combinatie toont van jongensachtige onschuld en confronterende directheid.

De Big One is geïnspireerd op de freakshows van het Ringling Brothers Circus uit de negentiende eeuw. Noorman weet de sfeer van het rariteitenkabinet goed te treffen in zijn voorstelling, waarin tekst, muziek en beeld een overtuigend geheel vormen. Op het toneel zien we muzikanten in pak - waarvan één schijnbaar zonder hoofd - een orgeltje, en op het achterdoek duivelse figuren en tarotkaarten.

Noormans teksten zijn soms hermetisch, maar altijd beeldend en fascinerend. De composities en arrangementen zijn al even fantasievol, en zijn band De Noormannen weet moeiteloos verschillende muziekstijlen te combineren. Nieuw is Noormans samenwerking met kunstenaar Daniël van Nes, die prachtige achtergrondbeelden maakte.

Beetje uitleggerig

Jammer is wel dat Noorman de behoefte voelt om tussen de liedjes door de symboliek van zijn voorstelling uit te leggen. Ook houdt hij op driekwart van de voorstelling een slecht verkooppraatje voor zijn cd. Daarmee doorbreekt hij de zorgvuldig opgebouwde spanning en theatraliteit en toont hij zich opeens een pleaser.

Dit is des te teleurstellender omdat Noorman zijn theatrale symboliek verder zo consequent doorzet; in de foyer worden we al welkom geheten door één van de muzikanten, die als circusdirecteur met megafoon het optreden van ‘zijn baas’ Flip Noorman aankondigt en ons opdraagt ‘te bidden voor de dolende zielen’. De voorstelling eindigt met een vlammende, oudtestamentische preek, als een kerkdienst from hell, waarna Noorman zijn publiek opdraagt de zaal te verlaten - zonder slotapplaus. Zo eindigt De Big One met een dreun in het gezicht, die je nog lang blijft voelen.

Correctie 28 september 2018: In het citaat uit het liedje van Flip Noorman waarmee deze recensie begint, stond het woord ‘poep’. Dat moet ‘pop’ zijn.

    • Dick Zijp