Benoeming rechter Kavanaugh maakt van dit Amerikaans dorpje een politiek slagveld

Ben Avon, Pennsylvania

Ruim een maand voor de Congresverkiezingen is het in Ben Avon nek-aan-nek. Ook over de benoeming van Brett Kavanaugh in het Supreme Court staan inwoners lijnrecht tegenover elkaar.

Tientallen vrouwen demonstreren woensdag tegen de benoeming van Brett Kavanaugh tot opperrechter. Enkele demonstranten werden gearresteerd. Foto Chip Somodevilla/AFP

Ze moeten zich nog laten registreren als kiezer, maar Emma Konopke en Laurin Hollis (allebei 17, middelbare scholier en voorzien van een flinke beugel) zijn al gretig geïnteresseerd in politiek. De vriendinnen komen ieder van een andere kant aanlopen op Division Avenue in Ben Avon, Pennsylvania – onder de rook van de oude industriestad Pittsburgh – en ze willen er samen op uit.

Maar ze vertellen graag wat er deze donderdag met Brett Kavanaugh moet gebeuren, de kandidaat voor het Supreme Court. Die moet niet worden benoemd. Vanwege de beschuldigingen die verschillende vrouwen tegen hem hebben geuit over seksueel wangedrag. En vanwege zijn overtuigingen. „Heeft u de verhoren gezien? Hij gaf toch alleen maar ontwijkende antwoorden?”

Je zou het niet zeggen als je door het lieflijke lintdorp aan de Ohio-rivier loopt, met straten die langs de heuvels kronkelen en grote losstaande huizen, maar Ben Avon staat op het punt te veranderen in een slagveld. Hier in het 17de district van Pennsylvania zal op 6 november, zo is de verwachting, de midtermverkiezing uitlopen op een nek-aan-nekrace tussen Democraten en Republikeinen. In 2016 veroverde Donald Trump weliswaar de vanouds Democratische staat op Hillary Clinton, maar in Allegheny County versloeg zij hem met een flink verschil, en dat district is op microniveau weer rood en blauw gespikkeld. In Ben Avon, waar veel hoger opgeleiden wonen, was het verschil klein.

Beluister ook The Presidential Podcast 58: De jongeheer Brett

Dat is te merken op Division Avenue, aan de voet van een kleine Food Market annex merkloos tankstation. De passanten, oud, jong, man, vrouw, wit, gekleurd, houden er zeer verschillende en zeer uitgesproken opvattingen op na. De enkeling die doorloopt („ik houd mij hier liever buiten”) is een uitzondering. Mensen praten gráág over Brett Kavanaugh.

Joyce Erdner doet de deur van The Doorway open, „waar iedereen een tweede kans krijgt”, zoals op de gevel staat. Zij geeft sinds september 1982, toen de zoon van een vriendin omkwam bij een auto-ongeluk, cursussen over alcoholmisbruik. Sommige bezoekers zijn door de rechter gedwongen ze te volgen („vier weken voor 50 dollar”), anderen komen vrijwillig. Vanavond zijn er alleen maar vrijwilligers: de door het evangelie op het rechte pad getrokken Billy Covel, een zware jongen die woordloos doorloopt naar het biljart en een man met een litteken op zijn voorhoofd („motorongeluk, ik was al dood”) die vraagt of hij alvast pizza zal bestellen voor de groep van vanavond.

Erdner, in korte broek en lila sokken, vindt Kavanaugh „geweldig”. Maar zelfs al vond ze dat niet, dan nog zouden de beschuldigingen van de vrouwen geen beletsel mogen vormen voor de aanstelling van deze kandidaat. „Ik ben 74, denk je dat ik nog weet wat ik 36 jaar geleden op een feestje deed?” Als ze de jongeren die hier over de gevaren van alcohol komen leren, vraagt hoe ze denken dat hun studietijd eruit zal zien, zeggen die: „I’m gonna do stuff. I’m gonna party.” Drinken en drugs is normaal op feestjes, net als het wangedrag dat ermee gepaard gaat, zegt Erdner. „Ik wou dat het anders was.”

Ze hóópt dat Kavanaugh niet heeft gedaan wat hem wordt verweten. Maar ze zegt vooral: „Mensen zijn tegenwoordig schuldig totdat ze zelf het tegendeel hebben bewezen.” De pogingen van de Democraten, niet haar partij, om diens benoeming te torpederen, hebben Kavanaugh’s familie „verpletterd”. „Dat heeft de president zelf gezegd”, vult Billy Covel aan.

Ik ben 74, denk je dat ik nog weet wat ik 36 jaar geleden op een feestje deed?

Joyce Erdner

Spijtoptant

Wat een dag om dit te vragen, zegt Jocelyn Maddis, die hond Chester uitlaat. „Ik had het net met mijn moeder over het verschil tussen Bill Cosby en Kavanaugh.” Het verschil is vooral de volwassen leeftijd, vindt Maddis, en de berekening waarmee de dinsdag veroordeelde tv-ster Cosby vrouwen drogeerde alvorens hen te verkrachten.

Lees ook: VS worstelen met Kavanaugh, Twitter lanceert hashtag #WhyIDidntReport

De meisjesachtige Maddis, 51 en sinds vorig jaar weduwe, is een spijtoptant. Ze heeft in 2016 op Trump gestemd, of liever: tégen Hillary Clinton. „Ik heb twee keer met plezier voor Obama gestemd. Maar er moest iets veranderen in het land, we waren zelfvoldaan geworden.” Ze hoopte dat Trump de boel zou opschudden, zegt ze met een grijns. „En tsjonge, dat heeft-ie gedaan.” Zij gaat bij de midterms weer Democratisch stemmen.

De buurt is onveiliger geworden in de zeventien jaar dat ze hier woont. Dat zei laatst ook een agent nog tegen haar, na twee dodelijke vuurwapenincidenten. Daar – Maddis wijst naar het westen, zo ongeveer waar de tienerjongens trainen op het footballveld – wordt het „steeds rijker”. En daar, het oosten, „steeds slechter”. Dat is waar Maddis werkt, als caissière bij de Family Dollar, een winkel met een assortiment dat reikt van snoepgoed en Halloween-kostuums tot motorolie en wc-brillen. Een collega is net ontslagen. „Ze was zwart, ze zei dat haar ontslag racistisch was.”

Trump verdeelt het land, zegt Maddis, tussen wit en gekleurd, arm en rijk, man en vrouw. Opgegroeid in het zuidelijke Georgia, waar racisme volgens haar openlijk wordt beleden, vindt ze het racisme in het noorden erger. ,,Ik merkte het pas toen ik in mijn studietijd verkering kreeg met een Indiase jongen.” Ze is „voor de #MeToo beweging”, zegt ze. „Toen ik na mijn studie het leger in ging, heb ik ook vervelende dingen meegemaakt.” Dan zal ze wel sympathie voelen voor de mensen die vinden dat Kavanaugh niet kan worden benoemd voordat er grondig onderzoek is gedaan naar de beschuldigingen? Nee, zegt ze. „Ik vind dat Kavanaugh moet worden benoemd. Niet om zijn ideeën, want ik weet niet goed waar hij voor staat. Maar omdat de gebeurtenissen te lang geleden zijn.”

    • Bas Blokker