Recensie

Zelfdestructie van een mode-prins

De docu ‘McQueen’ is een boeiende kennismaking met het te jong gestorven enfant terrible van de modewereld, Alexander McQueen. Maar de duiding schiet tekort.

Alexander McQueen had torenhoge ambities. Foto Dan Chung

Dat inmiddels bedroevend bekende verhaal is recent neergeslagen in een hele trits documentaires, zoals Cobain:Montage of Heck (over Kurt Cobain), Amy (over Amy Winehouse) en Whitney (over Whitney Houston). De documentaire McQueen van het debuterende regisseursduo Ian Bonhôte en Peter Ettedgui brengt de zoveelste variant op dit patroon, nu gesitueerd in de modewereld.

De Londense ontwerper Alexander McQueen (1969-2010) kwam uit een bescheiden milieu, maar wist met provocerende, theatrale en vaak duistere modeshows in recordtempo de top te bereiken: een punkrocker die in modewereld op handen werd gedragen. Gaandeweg raakte hij zijn vrienden en bekenden van het eerste uur kwijt, als ook zichzelf. Zijn onzekerheid maakte dat hij nauwelijks in staat was om medewerkers enig krediet te geven. McQueen was ook niet geneigd tot introspectie, afgaand op de vaak nietszeggende interviewfragmenten die in McQueen bijeen zijn gesprokkeld.

Lees ook dit profiel: McQueen wist drugs en paranoïa te kanaliseren in oogstrelende kleding

Veel tijd voor reflectie was er niet: na elke show waar hij zijn hart en ziel in had gestopt, volgde vrijwel direct weer een nieuwe, die de vorige moest overtreffen. McQueen werkte met de torenhoge artistieke ambities van een kunstenaar, maar in een vluchtige wereld, die steeds op zoek is naar het nieuwste nieuwste ding.

De regisseurs lijken in hun film vooral het woeste, associatieve en grillige temperament van McQueen te willen volgen. De film krijgt daardoor weliswaar veel vaart, maar niet al te veel diepgang. McQueen is opgebouwd rond vijf baanbrekende shows, van het begin tot het einde van zijn bliksemcarrière. Maar de kijker ziet zijn kledingstukken alleen vluchtig voorbijkomen. Waar zijn donkere fantasie precies vandaan kwam, daarop krijgen de makers geen greep. Ergens in deze film zit een gecompliceerder en ook donkerder verhaal verscholen, waar de kijker alleen af en toe een glimp van krijgt te zien.