Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Onnodige geluiden

Bij gebrek aan ander vertier fiets ik op zaterdagen steeds vaker met de jongste dochter (1) naar Stumpel in Krommenie, de enige boekhandel in de verre omtrek. Nu weer voor het boek Afrekeningen van Paul Vugts. Hoe was dat boek in mijn hoofd gekomen? Wat had ik gelezen of gezien? Afrekeningen in het criminele circuit kunnen me namelijk maar matig boeien.

Ik liet mijn kind los.

Ze werd meteen bijna vertrapt door een vrouw die ergens bij het rek met kalenders en kaarten moet hebben gestaan, maar kroop dapper door naar de hoek met knuffels die ook in boeken voorkomen: Woezel & Pip, een heel nest Gruffalo’s en de rode kater.

In de rij voor de verkoopster, achter een man met een hevige interesse in molens. „Maak daar toch een thematafel van, echt dat gaat lopen, echt...” Daarna: „Of ben ik weer te uitvoerig?” De verkoopster: „Welnee, ik vind het juist wel leuk, iemand met een gerichte vraag.”

Ik kreeg hetzelfde praatje als altijd. Herinneringen aan een lange middag toen ik er met de vriendin ooit negen boeken signeerde. En dat ze ondanks alles gewoon doorgingen met proberen om boeken te verkopen, dat er geen bestsellers meer bestonden, maar dat ‘de zeven zussen serie’ van Lucinda Riley wel lekker liep en dat ze mijn laatste bundel in de etalage had gezet. „Naast Nelson Mandela!”

De boeken lagen op thematafels: sport-tweede wereldoorlog en andere oorlogen – koopjes – kinderboeken – Zaanstreek – romans algemeen. Ze zag Paul Vugts nergens, en ook de computer zei dat het er niet was. „Zo jammer!” Ze had wel een boek over Sacha Pechersky, de Russische soldaat die de opstand in Sobibor leidde. „Ook ellendig.”

De dochter zat ondertussen onder een kartonnen boom waarin speelgoedvogels woonden. Mooie vogels, wel jammer van de onverwijderbare sticker met ‘hier drukken’ op de rug. Als je erop drukte maakte de vogel een geluid. De verkoopster die het boek van Paul Vugts niet had kunnen vinden zei dat de geluiden authentiek waren.

Ik drukte op de rug van een eend. Een keurig gekwaak. Daarna drukten we op alle ruggen van alle vogels.

Precies toen belde mijn moeder.

Openingszin: „Nou, mijn gehoorapparaat doet het weer.” De buurvrouw was gevallen: twee gebroken sleutelbenen, twee gebroken polsen, een snee van tien centimeter in het voorhoofd. „Een hele plas bloed onderaan de trap, verschrikkelijk. Maar waar sta jij? In een voliere? Ik hoor vogels.”

„In een boekhandel”, zei ik. Mijn moeder: „Hij versterkt achtergrondgeluiden, ik hoor vogels. Ze hebben het weer niet goed gedaan. Ik ga terug naar Beter Horen.” Ze verbrak de verbinding, alsof ze meteen op pad ging.

Enfin, we kochten de eend.

Drie uur later verloren we die in de Vomar.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.
    • Marcel van Roosmalen