Recensie

Danser krijgt ‘gezelschap’ van ongrijpbare virtuele passanten

Dans In het verstilde ‘Under the Horizon’ kiest de Taiwanese danser en choreograaf Huang Yi voor software als danspartner.

Danser en choreograaf Huang Yi danst in ‘Under the Horizon’ met silhouetten op het filmdoek. Foto Chen Hsiang Liu

Verrassingseffecten en visuele trucs: theatermakers spelen er al eeuwen mee. Waren vroeger valluiken en doorkijkspiegels geliefde middelen, tegenwoordig is het digitale technologie waarmee men tovert in het theater. In het verstilde Under the Horizon kiest de Taiwanese danser en choreograaf Huang Yi voor software als danspartner, na eerdere experimenten met hardware – hij danste een aandoenlijk duet met een industriële robotarm.

Videokunstenaar Ryoichi Kurokawa creëerde de effecten in deze combinatie van dans, videotechnologie en live soundscapes. De schaduw van de man op het toneel (Yi) krijgt dankzij de Japanse videokunstenaar Ryoichi Kurokawa op het zilveren projectiedoek ‘gezelschap’ van een stoet ongrijpbare passanten. Soms scheiden schaduwen zich van hem af of komen samen in zijn lichaam. Alleen op het doek kan hij hen aanraken; op het toneel blijven zijn reikende armen leeg. Maar ook schimmen kan hij niet vasthouden. Ze verpulveren, lossen op in stofjes die op een bries weg waaien.

Zijn ontroostbaarheid lijkt zijn menselijk gevoel af te stompen. Noch een vriend, noch een vrouw van vlees en bloed kan zijn gemis verdrijven, al beleeft hij met haar kortstondige momenten van vervoering (kitsch: schaduwvogeltjes op het doek). Een robothond biedt meer houvast.

Hoe tragisch ook, Under the Horizon raakt niet. Te eendimensionaal, te weinig ontwikkeling en een te gezochte sprong naar de verwoesting van oorlog en conflict. Het trage tempo komt op den duur als maniërisme over.

En dat is ontzettend jammer, want wat klinken de klaagzangen van onder anderen David Lang, Eric Whitacre en Veljo Tormis prachtig in de uitvoering van de zestien zangers van het Nederlands Kamerkoor. Soms ijl, dan weer een breed tapijt van meerstemmigheid, een ontroerende uitdrukking van menselijk verdriet die een geweldige partner kan zijn voor de expressiviteit van het dansende lichaam. De thematiek van Under the Horizon én het Kamerkoor hadden een interessanter dramatische uitwerking verdiend.

    • Francine van der Wiel