Recensie

Je verwacht het niet, van Rick Astley

Pop Dankzij een internetgrap werd voormalig tieneridool Rick Astley onsterfelijk. Zijn optreden in Utrecht ging onverwacht gepaard met flinke vloekpartijen.

Van tieneridool tot ‘meme’-legende: Rick Astley (52) gaf een optreden vol onverwachte wendingen in TivoliVredenburg. Foto Tim van Veen, TivoliVredenburg

Wat je niet verwacht bij een concert van Rick Astley (1): Rick Astley slaat een Jägermeister achterover, schudt het glaasje leeg boven zijn hoofd en hijgt met schorre stem: „Het volgende nummer is van Slipknot.”

Die zagen we niet aankomen. Wat we wél allemaal hadden verwacht? Dat hij De Hit ‘Never Gonna Give You Up’ (1987) zong natuurlijk, uiteraard pas helemaal op het eind. En dat hij er even onberispelijk uitzag als vroeger – de rode Elvis-kuif een paar tinten donkerder; de beroemde beige lange regenjas vervangen door een colbert met skinny pants en blinkende puntschoenen. Rick Astley (52) leek zelfs nauwelijks te zijn gerijpt en had nog hetzelfde jongensachtige gezicht als toen hij tieneridool was.

Wat je niet verwacht bij een concert van Rick Astley (2): Rick Astley buigt zich over een piepjonge fan en vraagt: „Wat doe jij hier? Jij was niet eens fucking geboren toen ‘Never Gonna Give You Up’ uitkwam!”

Natuurlijk weet hij zelf het antwoord. Technisch gezien is hij nog steeds tieneridool, of beter gezegd: meme-legende. Niet vanwege de muzikale houdbaarheid van zijn ongevaarlijke kauwgomballenhit uit 1987 (veertig miljoen keer verkocht), maar door de ‘rickroll’. Elf jaar geleden kusten grappende internetters de vergeten kraker wakker door elkaar een zogenaamd onweerstaanbare link te sturen, die altijd weer uitkwam bij die ene video. Hoe vluchtig internet ook mag zijn, de rickroll verging niet – en zo werd Astley onsterfelijk. Dáárom zijn de meeklappende fans zaterdagavond tussen de acht en tachtig en scanderen ze in koor: „Ricky! Ricky! Ricky!”

Wat je niet verwacht bij een concert van Rick Astley (3): Rick Astley vertelt hoeveel het liedje ‘Last Night On Earth’ voor hem betekent en begint plotseling het publiek uit te schelden: „Shut up, you cunt! Kunnen jullie fucking stoppen met schreeuwen? Ik probeer een fucking optreden te geven!”

Afgezien van zulke ontploffingen en talloze F-woorden, lijkt zijn optreden op een editie van De Vrienden van Amstel Live!. Astley kan nu eenmaal niet om zijn eighties-hits heen, maar speelt ook ‘Everlong’ van de Foo Fighters op een akoestische gitaar of begint zomaar aan ‘Yellow Submarine’ van The Beatles. En ook al zit hij gevangen in het lichaam van een Britse houten klaas met spillebenen, in het diepst van zijn gedachten wil hij een soulvolle gospelvoorganger zijn. Héél soms, in ‘Cry For Help’ of ‘Keep Singing’, lukt dat nog ook.

Het kan ook door de koorts komen. „Ik heb fucking koorts en ik weet niet wat ik aan het doen ben”, bekent hij. „Ik voel me net een gekookt ei.” Vandaar dus die „uitsluitend medicinale” Jägermeister. „Maar kan er misschien iemand drugs komen brengen, dit is Nederland toch?”

    • Frank Provoost