Opinie

    • Juliëtte de Wilde

Tuin

Onze hond is dood. Ze hield ervan poezen achterna te zitten in de tuin. Op haar buik lag ze op de loer, urenlang. Nu ligt ze er begraven. Een meter vijftig diep, voor de zekerheid. Dat deden mijn twee oudste zoons. Die kregen ruzie, want de jongste ging naar de wc en kwam niet meer terug.

Gisteren ging er een siddering door de tuin. We keken op. Er liep een rode kater over de plek waar onze hond onder de zoden ligt. Die draaide zich om in haar graf en gromde zacht.

Lezers zijn de auteur van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl
    • Juliëtte de Wilde