Recensie

Nieuwe bezielde momenten uit de kluis van Prince

Album ‘Piano & A Microphone’ Op het nieuwe album van Prince staan songs uit zijn beroemde archief ‘The Vault’. Vroege, vaak rudimentaire songs. Maar elk nieuw werk van Prince is om van te watertanden.

In november 2015 kondigde popster Prince zijn ‘Piano & A Microphone’-solotournee langs Europese klassieke concertzalen aan. Hij was eraan toe, zei hij in een speciaal belegde ontmoeting met Europese journalisten. Zijn muziek zou vrijer en ‘naakter’ zijn dan ooit. Twee weken later stelde hij diezelfde tour uit vanwege de aanslag in de Parijse concertzaal Bataclan. Nog geen half jaar later, op 21 april, overleed hij plots.

Nu is een gelijknamige ‘worktape’ uit 1983 uit. Het album Piano & A Microphone – ook verkrijgbaar als fraai vormgegeven elpee met cd en originele uitgeschreven songteksten – bevat vroege, rudimentaire songs van Prince. Het zijn uit diverse sessies gedestilleerde schetsen aan de piano in de thuisstudio van zijn kleine paars geverfde woonhuis aan Lake Riley. Paisley Park was toen nog niet gebouwd.

Alles wat Prince bedacht wilde hij vastleggen, bevestigen vaste technici uit die tijd steevast. Zij hielpen zijn eindeloze ‘songdoodling’ uitvoeren, tot de muzikant enigszins tevreden was. De ontstane tussensongs, zou kun je zeggen, waren onderweg naar geweldige uitvoeringen met een Prince on fire. Tot die tijd lagen ze te rijpen, lang niet allemaal even briljant, in wat later de roemruchte kluis (‘The Vault’) werd.

„Is dat mijn echo? Geef me een heldere lijn. En kun je het licht dimmen?”, vraagt Prince aan het begin van een sessie aan technicus Don Batts. Een lange medley volgt waarin Prince zich nauwelijks rust gunt. Het begin is heel plezierig: een lange opwindend ritmische boogiewoogieversie van ‘17 days’, eerder bekend als B-kantje. Prince beweegt hoorbaar met het hele lijf en stampt met zijn voeten mee.

Kort scheert hij daarna een coupletje langs ‘Purple Rain’ om vervolgens ergens middenin Joni Mitchells ‘A Case of You’ te beginnen. Hij speelde het vaak bij repetities, en geeft het een zachte glans.

In de gospelklassieker ‘Mary Don’t You Weep’ gaat Prince hoger vliegen. Gloedvol. Bezield. Dat gevoel raakt hij ook met ‘International Lover’. Nog steeds een schets op de toetsen, maar de intensiteit is hoog met swingende improvisaties op de piano.

Onuitgebrachte muziek

Onuitgebrachte muziek uit de Prince-archieven blijft nieuws om van te watertanden. Hoe de muzikant zich opende en het liet stromen – het is het mooiste aan deze ruw opgezette opnames waarbij je op de vingers van de kunstenaar kunt kijken.

Maar het scheppen is zeker niet eindeloos heilig. Kladjes zijn kladjes en na de medley (35 minuten) had de selectie veel strakker gekund. In de klodderige streken van ‘Why the Butterflies’ en de song met de curieuze titel ‘Cold Coffee & Cocaine’ hoor ik niets. Dat Prince ze niet in definitieve versies naar buiten bracht zegt genoeg.

    • Amanda Kuyper