Opinie

    • Georgina Verbaan

Verhaal

‘Wat? Gaan Dave en Janny scheiden? Omdat -ie losse handjes heeft? Ze waren een maand geleden nog op Corsica met de kinderen. Iedereen in streepjestruien! #myloves stond erbij, en #opschietenmetgenieten! Altijd de mond vol over dat Dave met die handjes zijn eigen overhemden streek. Ik geloof niets meer van die vrouw. Vraag me af waarover ze nog meer gelogen heeft.”

„Hoe bedoel je ‘Glennis Grace een alleenstaande moeder met een droom’? Hou eens even op zeg! Ik heb haar wel gezien met d’r glitterjurken. Gouden platen kreeg ze, en maar lachen in Ahoy met haar rechte witte tanden. Ze is al jaren doorgebroken! Whitney Houston zong ze, ik weet het nog goed. Succes na succes viel haar ten deel en nou zijn wij niet goed genoeg meer? Moet ze de zielige moeder uithangen in America’s Got Talent? Ze is niet eens Amerikaans! Die vrouw komt gewoon van driehoog achter in de Jordaan hoor. Glenda Batta heet ze. En dan dat geschreeuw van d’r. Nee, ik heb er nooit van gehouden en vele mensen met mij.”

De mogelijkheid dat meerdere dingen – die soms met elkaar in tegenstrijd lijken te zijn – tegelijkertijd waar kunnen zijn, valt ons de ene keer zwaar en komt ons de andere keer fantastisch uit. „Weet je wie er ook vegetariër was?” Wat is het? Zijn de verhalen die we elkaar vertellen het raamwerk, het skelet waaraan we ons eigen leven, ons verhaal, ophangen? Is het het ene moment prettig om een constructiefout aan te kunnen wijzen als het jouw positie in je eigen verhaal ten goede komt, en moet het andere moment de missende draagmuur over het hoofd gezien worden, omdat: ‘Hallo, kijk eens hoe lang dat ding al staat! Het staat dáár, dus is het wáár!’? Hebben we behoefte aan zo’n verhaal, een eigen verhaal over onszelf en over anderen? Houden we ons daaraan vast voor overzicht? Zekerheid? Misschien. Misschien moet dat herhaald. Misschien is het vervelend als er nuance blijkt te zijn, iets van meerdere kanten bekeken kan worden, omdat ons eigen verhaal dan mogelijkerwijs ook niet ontkomt aan een nadere inspectie?

Dat meerdere dingen tegelijkertijd waar kunnen zijn, valt ons soms zwaar

Ik weet het niet. Ik denk wel dat het heel wel mogelijk is om én drie avonden per jaar stralend voor een grote zaal gefilmd en gefotografeerd te worden én de resterende dagen piekerend over hoe nu verder in een lange rij voor de kassa in de supermarkt te staan wachten, met haast, omdat je je zoon uit school moet halen. Ja, echt. Sommige rijen duren zo lang, dat je de schappen met paaseitjes met pepernoten gevuld ziet worden.

We verwachten de hele waarheid (maar wel de waarheid zoals wij die kennen) van een Amerikaanse tv-show, maar vinden het prettig als geschutter, geweifel, nuance en voorzichtigheid uit een interview gehouden worden wanneer anders niet bevestigd wordt wat we al dachten te weten. Met ‘we’ bedoel ik sommige mensen. Ik vertel ook maar een verhaal. Verlies nooit uit het oog wie de verteller is, ook al verhaalt iemand ogenschijnlijk over een ander, verzint hij er zelfs diens woorden voor. Daar is perspectief te vinden, voor wie durft.

Verfrissend waren de reacties op het levensverhaal van Bert & Ernie deze week.

‘Bert en Ernie een stelletje? Oké. Maar heb jij mijn weekendrestje chips opgegeten? Je weet toch dat ik dat altijd voor na korfbal bewaar?’

    • Georgina Verbaan