Recensie

Low laat de speakers met ruis ontploffen

Nee, er zit geen stof onder de naald. Het twaalfde album van de Amerikaanse slowcoreband Low begint met ruis van industriële sterkte. Op Double Negative maken de snaren van het indietrio plaats voor elektronica, zoals Bon Iver eerder overschakelde van bitterzoete lyriek naar keiharde piep- en knormuziek met autotune. Op Double Negative is het gebruik van elektronica een doel op zich geworden, met even abstracte als verheffende resultaten. Het is verrassend om de band die ooit de meest serene kerstplaat uit de indiehoek ooit maakte, nu te horen grommen alsof er een grote boze donderwolk boven hun hoofden hangt.

In ‘Tempest’ ontploffen de speakers bijkans. Des te geruststellender is het als zangers Alan Sparhawk en Mimi Parker in ‘Dancing and Fire’ weer een ‘gewone’, melodieuze toon aanheffen. Double Negative is net iets minder abstract dan het recente 22, A Million van Bon Iver. Maar minstens zo uitdagend.

    • Jan Vollaard