Recensie

‘Aanwaaimuziek’ van Dieleman bezingt het riet

Het veer Vlissingen-Breskens kan voorgoed uit de vaart en de Westerscheldetunnel mag dicht. Vanaf nu verzorgt de plaatselijke folkzanger broeder Dieleman alle enkele reizen richting Zeeuws-Vlaanderen. Zijn vierde plaat komma is wederom een eerbetoon aan zijn geboortegrond, maar nog grootser en meeslepender dan voorheen. Soms tokkelt hij nog solo op de banjo, meestal kleedt zijn er op los improviserende band de liedjes verder aan. En meer dan ooit is het landschap extra bandlid: het wuivende riet, de ruisende knotwilgen en gakkende ganzen, allemaal spelen ze mee. ‘Aanwaaimuziek’ noemt Dieleman de mix van veldopnames, spontaan gepiel en de diep brommende soundscapes waarin hij (uiteraard in dialect) Zeeuwse mythen en sagen bezingt en zijn ontmoeting met de vorig jaar overleden punkpastoor Omer Gielliet boekstaaft. Voor wie het allemaal nóg niet voor zich ziet, is het dubbelalbum verpakt in een indrukwekkend boek waarin al die tere schoonheid ook is te beleven.

    • Frank Provoost