Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Verrot

Mijn vader kwam uit een streng katholiek Brabants gezin. Het bidden voor de maaltijd duurde er net zo lang als het eten zelf. Verschillende broers en zussen werden priester of non, enkelen verdwenen voor lange tijd naar de missie. In die bedompte sfeer zal het zaadje dan wel gepland zijn want hij ontpopte zich tot de grootste katholiek van Velp.

Streng, vooral voor zichzelf.

Tegen de tijdgeest in werd hij steeds geloviger. Hij stond daar tot zijn verdriet alleen in. Op zondag bezocht hij kerkdiensten kilometers verderop, dat waren hele eenzame tochten op zijn fiets.

Wij gingen weinig respectvol met zijn geloof om, af en toe informeerde ik weleens wat hij van al dat gedoe in de Katholieke Kerk vond. Hij deed aan het eind van zijn leven erg zijn best om kardinaal Simonis te geloven die bij Pauw & Witteman het misbruik afdeed met een ‘Wir haben es nicht gewusst’ en eraan toevoegde dat er niets in een doofpot was gestopt.

Zaterdag publiceerde NRC een lijst met kardinalen en bisschoppen die jarenlang seksueel misbruik toedekten, waardoor daders nog veel meer slachtoffers konden maken. Kardinaal Simonis stond er ook tussen.

Voor het eerst was ik blij dat mijn vader dood is, zodat deze ontluistering hem bespaard is gebleven. Na lezing was er maar een conclusie mogelijk: ook in Nederland is en was de Katholieke Kerk door en door verrot.

Op zijn sterfbed wilde mijn vader een priester, die vanwege een tekort niet voorhanden was. We regelden uiteindelijk een ex-priester, iemand die zich beroepshalve voordeed als priester en alle gebeden en gezangen uit het hoofd kende. Stonden we daar hand in hand rondom dat verhoogde bed voor zijn gemoedsrust een toneelstukje op te voeren. De sfeer was een beetje lacherig, we hielden er een vreemde smaak in de mond aan over. Hij lag met een kruis in zijn handen en ging er helemaal in op.

„Blijf geloven!”, schreeuwde hij aan het eind, maar dat zal de morfine geweest zijn.

In de hal rekenden we af. De ex-priester, bij leven en welzijn zou mijn vader het een charlatan hebben gevonden, stak de envelop in de binnenzak en zei dat hij volgens afspraak een deel van het geld afdroeg aan de kerk. Met de kennis van nu hoop ik dat hij dat niet gedaan heeft en eigenlijk vertrouw ik daar ook wel op.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.

    • Marcel van Roosmalen