Recensie

Martin Luther King wordt te gewoon als ‘gewone man’

‘The Mountaintop’ over de laatste avond van Martin Luther King is een sterk voorbeeld van politiek theater met een bijzondere, surrealistische inslag. Helaas werd het niet de verwachte briljante voorstelling.

Dit is het mooiste, verrassende moment uit The Mountaintop, een theatervoorstelling over de laatste avond van Martin Luther King: een geheimzinnig kamermeisje werpt een oplichtende vlam naar King. Het is een perfecte toneeltruc. Is zij verraadster, spionne of beschermengel? De scène vormt het dramatische keerpunt van de uitvoering.

De hoofdpersonen King en het kamermeisje Camae staan op de drempel van het hiernamaals. Zij kondigt aan dat dominee Martin Luther de volgende dag, 4 april 1968, zal sterven in Memphis, doodgeschoten op het balkon van het Lorraine Motel. Maar King vraagt uitstel. Zijn missie van geweldloos verzet tegen rassenscheiding is nog lang niet voltooid.

Politiek theater

The Mountaintop van de Amerikaanse schrijfster Katori Hall is een sterk voorbeeld van politiek theater met een bijzondere, surrealistische inslag. Halverwege de voorstelling belt het kamermeisje zelfs met God om voor King een uitzondering te maken: mag hij later sterven? Nieuwsgierig luistert de dominee mee aan de hoorn van de ouderwetse telefoon: hij wil de stem van God horen.

In de regie van Teunkie van der Sluijs is The Mountaintop niet de verwachte briljante voorstelling geworden. De aandacht voor King als „gewone man” is een interessant uitgangspunt, maar door het vlakke realisme van decor en regie dreigt het gewone de overhand te krijgen ten koste van het bijzondere.

Grootse speeches

Dennis Rudge vertolkt King krachtig en met bezieling, maar hoewel hij telkens een aanzet geeft tot zijn grootse speeches krijgt hij niet de kans zijn overtuiging echt uit te dragen. Joy Wielkens als de engelbewaarder heeft de moeilijke rol de toeschouwer mee te nemen van het aardse naar het hiernamaals. Voordat het zover is en zij Gods telefoonnummer kiest, blijft de voorstelling steken in een heftige, betrekkelijk alledaagse woordenwisseling.

Soms lijkt het meer op huwelijkstwist dan op gesprekken met een van de meest visionaire vrijheidsstrijders uit de geschiedenis. Ook wil je als toeschouwer graag weten welke invloed Kings politieke gedachtengoed tot op heden heeft.

Aan het slot geeft Wielkens weliswaar een indrukwekkende opsomming van de vredesactivisten die het stokje van King hebben overgenomen, maar ook dan zijn we King en zijn idealisme uit het oog verloren. De keuze voor het „gewone” van King maakt hem minder groots, en dat is hoe dan ook jammer. Zijn laatste woorden, waarvoor hij gedurende de hele voorstelling aantekeningen maakt, blijven onuitgesproken. Die hadden hoe dan ook moeten klinken.

    • Kester Freriks