Recensie

Paul de Leeuw op zijn best als amuseur

Cabaret Paul de Leeuw is terug met ‘Vette Pech’, waarin hij de de gezellige kletsmajoor is die we van tv kennen. Maar echt overtuigend is het niet, door over-sentimentele liedjes en conservatieve maatschappijkritiek.

Paul de Leeuw Foto Amy van Leiden

In Vette pech! is Paul de Leeuw de gezellige kletsmajoor die we ook uit zijn televisieshows kennen. Hij vertelt luchtige, komische verhalen over zijn vader, de dood van zijn geliefde regisseur Guus Verstraete en zijn puberende kinderen („De laatste maanden vinden ze alles ‘kansloos’. Ga je optreden in DeLaMar? Kansloos!”). Ook zingt hij een paar sterke liedjes, met als hoogtepunt een ontroerend nummer (op een tekst van Jurrian van Dongen) over een man die jaloers wordt op zijn partner tijdens een trio.

Lees ook: Paul de Leeuw vertrekt na de zomer bij BNNVARA

Toch is Vette pech! geen overtuigende voorstelling. De Leeuws zoete familieverhalen missen vaak een sterke punchline, de rode draad - de pechmomenten in ons leven - wordt niet consequent doorgevoerd en sommige liedjes zijn te sentimenteel.

Paul de Leeuw in zijn nieuwe programma Vette Pech! Foto Amy van Leiden

Ook jammer is dat De Leeuw in zijn maatschappijkritiek behoorlijk conservatief is, ook wanneer hij het thema homoseksualiteit aansnijdt, een onderwerp dat hem duidelijk aan het hart gaat. Zo maakt De Leeuw zich kwaad over de ‘slappe nichten’ op televisie, zoals Gordon die in huilen uitbarst bij het zien van een vlinder die hem aan zijn overleden moeder doet denken. Volgens De Leeuw moeten homo’s ‘hun mannetje staan’ en zich niet voortdurend kwetsbaar opstellen. Hoewel hij zich - terecht - kwaad maakt over het feit dat homo’s nog altijd als slap en verwijfd worden gezien, draagt hij zelf bij aan dit beeld door het cliché van ‘slappe homo’s’ weer eens uit de kast te halen.

Nee, De Leeuw is sterker als hij voor het amusement kiest en improviseert met de zaal. In een pauze die eigenlijk geen pauze is - een slimme ingreep om toch een rustmoment in te bouwen in deze twee uur durende show - zingt De Leeuw verzoeknummers. Dat levert grappige momenten op, zoals wanneer hij twee toeschouwers een biertje voor zich laat halen in de foyer of wanneer hij zichtbaar geïrriteerd reageert op liedjes waar hij écht geen zin in heeft (‘Vlieg met me mee’). Dit is Paul de Leeuw zoals we hem graag zien: ad rem, open, spontaan en vriendelijk met een scherp randje.

    • Dick Zijp