Recensie

Dwalen en dansen op seizoensafsluiter Draaimolen

Het Draaimolen Festival laat je dwalen tussen kunst en natuur. De vijfde editie van het Tilburgse dancefestival is als hekkensluiter een van de leukste festivals van het seizoen.

Afsluiter op het hoofdpodium van festival Draaimolen, DJ Dixon. Foto JORIS RAAIJMAN

Draaimolen Festival is een gelukkige mix tussen cultureel festival Oerol en dancefestival Lentekabinet, met evenveel plek voor natuur en kunst als experiment. Groot deel van de charme van het festival is het prachtige Charlotte Oord, een bos vlakbij Tilburg, dat op de valreep toch weer door de gemeente werd vrijgegeven als festivallocatie.

Met vijf podia is het bosfestival aangenaam behapbaar. Als je over de met dennennaalden bezaaide kronkelpaadjes struint, stuit je zomaar op een open plek waar je wordt betoverd door de prachtige stem van Eefje de Visser. Ze zingt loepzuiver, zeker maar zacht, haar stembanden vleesgeworden emotie. Ze weet de dansvloer te verleiden met Nederlandstalige popliedjes terwijl ze complexe ritmes aanstuurt met pedalen en een synthesizer.

Draaimolen, met zijn sprookjesachtige nisjes en open plekken, leent zich perfect voor dit soort vormen van experiment. Zelfs op het hoofdpodium hoorde je live zang van de Duitse doorbraakartiest Perel, die de zwoele, amechtige zangpartijen bovenop instrumentale versies van haar Duitse italohits ‘Die Dimension’ en ‘Alles’ met krachtige uithalen zong. Oceanic liet een betoverende live set horen waarin hij zijn modulaire synthesizer dan weer subtiel liet ‘plonken’ als een gamelan en dan weer arpeggio’s van gitaren uit de met rozen bezaaide doos op tafel toverde. Oceanic begrijpt het belang van ruimte in een set. Hij geeft muziek de tijd om te ademen en dat maakt hem ijzersterk.

Eefje de Visser bij 3voor12 over haar soloshows:

Levende houselegende Larry Heard en zanger mr. White regen een podium verderop anthems als ‘Can You Feel it’ en ‘The Sun Can’t Compare’ aan elkaar. De ruimte rond de houten ring rond een boom kolkte als een warm bad.

De twee bospodia werden gecureerd door de Amsterdamse dj Job Jobse, die weken had moeten zeuren voor hij Eefje de Visser op een dancefestival kreeg. Hij kampeerde een week lang met vrienden op het terrein om de honderd stroboscopen die met lijnen tussen de takken werden gespannen en lasers op te tuigen. Hij noemt het achteraf een van de meest ‘bevredigende’ momenten in zijn carrière.

Draaimolen voelt als een creatieve speeltuin waar artiesten zelf hun stempel op hebben kunnen drukken en dat merk je aan hun betrokkenheid. ‘Niets dan lof,’ zegt kunstenaar Heleen Blanken over het festival. Aanvankelijk was ze uitgenodigd om de visuals te maken voor het technopodium, maar uiteindelijk ontwierp ze een hele installatie, The Chapel. De kapel met kalmerende ambient muziek en prachtige beelden van berglandschappen en schurende aardplaten, vormde een pitstop die je ieder festival zou toewensen.

Draaimolen Festival oogt sprookjesachtig in het bos. Foto JORIS RAAIJMAN

Bostheater

Later in de nacht werd het soms meer dwalen dan dansen, ondanks de geweldige line-up. Op het hoofdpodium dat in het teken van disco stond, miste je af en toe de energie die wel te vinden was in het bostheater dat het Britse festival Free Rotation had ingericht. Oprichters Steevio en Suzybee bleken met hun been-brekende modulaire jamsessie een onverwacht hoogtepunt. Maar dit podium lag iets teveel en route om het publiek echt vast te houden. Soms kreeg je elders ineens een rake klapper om je oren zoals I-F die zijn ‘Space Invaders’ draaide onder de lasers in het bos. Ja, dat is natuurlijk het perfecte recept om de menigte te laten opstijgen.

Ben Ufo vorig jaar in Londen:

Voor de laatste ronde nodigde Draaimollen enkel zwaargewichten uit: Nina Kraviz sloot bonkend af op het technopodium, housecoryfee Dixon draaide stevig op het hoofdpodium en technotitaan Marcel Dettmann volgde I-F op met een electroset in het bos. Toch leende het festivalterrein zich gevoelsmatig beter voor wat spannender, intiemer werk.

Ben UFO was wat dat betreft de beste optie als afsluiter. Hij bracht een hommage aan zijn thuisland en verwerkte garage en drum’n bass tot een spannende maar lichtvoetige houseset. Verderop zorgde Sandrien nog voor een echt episch afsluitmoment met een ongelofelijke klapper (Spaced Invader, Kid Dub vs. Eric Volta Remix) die ze een paar keer stillegde. Ze liet het publiek joelen, om het staartje van de plaat opnieuw in te starten en vervolgens het feest af te ronden onder luid applaus. Zo bleek Draaimolen niet alleen een van de laatste maar ook een van de leukste festivals van het seizoen.

    • Rolinde Hoorntje