Opinie

    • Mirjam de Winter

Boomknuffelaar

Mirjam de Winter

Mijn fascinatie voor (oude) bomen is ontstaan tijdens een voettocht naar Santiago de Compostela, waar ergens langs het ingesleten pelgrimspad een 650 jaar oude zomereik staat. In de schaduw van de boom bivakkeerden twee zigeuners die voorbijgangers gratis spirituele boomknuffelsessies (en dure blikjes cola) aanboden. Eerst moest toestemming worden gevraagd aan de boom zelf door voorzichtig onze handen op zijn bast te leggen. Pas toen de zigeuner namens de eik sprak dat het goed was, mochten wij onze armen om zijn reusachtige stam slaan en werd ons opgedragen met gesloten ogen zijn „kracht en verhalen” te ervaren.

Samen met mijn wandelvriendin stonden we zo zeker een kwartier voor paal, terwijl andere wandelaars gniffelend voorbij liepen. Aan het eind van de sessie logen we dat we „inderdaad iets gevoeld hadden” en kochten ieder een blikje cola. Mijn verdere pelgrimage bleef ik me afvragen of die oude eik inderdaad iets kan hebben meegekregen van die miljoenen, kreupele pelgrims die al die eeuwen aan hem voorbij zijn getrokken. En hoe geweldig het zou zijn als de eik je als een soort teletijdmachine even mee zou kunnen meenemen in zijn eeuwenoude herinneringen.

Eenmaal thuis ben ik op zoek gegaan naar monumentale bomen in mijn eigen omgeving, nieuwsgierig naar hun verhaal. Dat bleek nog niet gemakkelijk, want door het bombardement en de winter van 1945 zijn er nauwelijks nog oude bomen te vinden in Rotterdam. Vlakbij mijn huis bleek aan de Statensingel een bijna 100 jaar oude eik te staan, maar in het tegenovergelegen Vroesenpark is alles tijdens de oorlog gekapt voor brandhout. Bomen ouder dan 100 jaar vind je nog wel in Het Park, langs de Heemraadssingel of Westersingel (waar deze zomer tijdens een storm nog zo’n monumentaal exemplaar op een voorbijgangster terechtkwam, met fatale afloop).

Bijzonder is ook de knoestige, wilde appelboom pal naast de Grote Wijnhavenbrug, waarschijnlijk ontsproten uit een appelpit van de appelmarkt die daar tussen 1889 en begin jaren zestig wekelijks gehouden werd (waar de Red Apple aan de Wijnhaven naar vernoemd is). Over het behoud van de appelboom zijn in het verleden zelfs raadsdebatten gevoerd en recent kwam hij opnieuw in gevaar tijdens de renovatie van de brug, die hij trouwens overleefd heeft.

Maar niet alleen oude bomen hebben een verhaal, ook jongere exemplaren blijken soms iets bijzonders te melden te hebben. Omdat ze dat niet zelf kunnen vertellen, heeft Rotterdammer Koos Bosch op een bordje naast ‘zijn’ boom onder de Zuidpleinflat zijn telefoonnummer achtergelaten. Wie het nummer belt, krijgt van Koos persoonlijk het verhaal te horen. Koos werkte in de nazomer van 1965 aan de Zuidpleinflat toen hij tijdens het voegen van de gevel van de bovenste verdieping (35 meter hoog) naar beneden viel. Zijn val werd gebroken door het bladerdek van een boom. Koos was zwaargewond, maar overleefde het ongeluk. Zijn ongeluk was voorpaginanieuws, ook deze krant schreef erover. De boom zou sinds het voorval nooit meer tot bloei zijn gekomen en werd uiteindelijk gekapt. Pas decennia later besloot Koos – in overleg met gemeentewerken – op dezelfde plek een nieuwe te planten, als ode aan de boom die zijn leven redde.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.

    • Mirjam de Winter