Tijdloos sonnet

waarin de Europese Commissie voorstelt de wintertijd af te schaffen

We spelen tijd en hopen dat het ’s zomers zo licht zal zijn dat vrijmibootjes duren tot na het schuldig tellen van de uren. Voorbij de weerman ligt het park vol dromers.

De wijzers van de wekker knarsen terug naar ’s ochtends vloeken in een regenpak met koude klauwen goor van bandenplak en donker leven met gekromde rug.

Als ik de baas was van de tijd, zou ik voor afstel van het ochtendgloren zorgen en deze nacht voor altijd laten duren

waarin je naast me ligt. Geen klokgetik hikt uit je mond. Je hand heeft tijd. Geen morgen breekt aan met al die liefdeloze uren.

12 september 2018

Ilja Leonard Pfeijffer schrijft elke twee weken een sonnet naar aanleiding van de actualiteit.
    • Ilja Leonard Pfeijffer