Amara van der Elst ging op peuterballet toen zij drie was. Daarna is ze niet meer gestopt met dansen.

Foto Khalid Amakran

‘Tegenwoordig is het nodig dat je alles kan’

In de rubriek Jong! vertellen pubers over zichzelf, de wereld en elkaar. Deze week: Amara van der Elst. Aanmelden: pubers@nrc.nl.

Nederlands Dans Theater

„Mijn droom is bij het Nederlands Dans Theater te komen. Ik ging op peuterballet toen ik drie was. Mijn broer was trance-producer als hobby, op zijn muziek stond ik toen ook altijd al mee te dansen. Daarna ben ik niet meer gestopt. Van mensen op mijn opleiding hoor ik dat ze altijd de besten waren toen ze nog op amateur-dansscholen zaten. Dat heb ik nooit gehad. Ik wist niet dat ik zoveel talent had tot ik werd aangenomen op het Koninklijk Conservatorium.”

Flamenco

„Na twee jaar conservatorium ben ik afgewezen wegens mijn ‘uitdraai’. Ze vonden dat ik dat niet ver genoeg kon. Daar was ik wel even kapot van. Eerst wilde ik op een lager niveau doorgaan, maar een choreografe die ik kende regelde nog een auditie op de Havo/vwo voor Muziek en Dans in Rotterdam. Dezelfde dag hoorde ik dat ik was aangenomen. We krijgen hier klassieke dans en door de jaren heen verschillende stijlen modern, volksdansen, hiphop, Afrikaanse dans, jazz. Tegenwoordig is het nodig dat je alles kan. In een gezelschap ga je met verschillende choreografen werken, met allemaal hun eigen stijl. Dan is het makkelijk als je snel een nieuwe stijl kunt oppakken. Ik doe zelf buiten school nog flamenco – de passie, het ritme, dat vind ik zo mooi.”

Spoken word

„Door een vriendin die verhalen schreef ben ik ook gaan schrijven. Ik schrijf poëzie/spoken word, over dingen die ik opmerk in mijn leven. Met een tekst over Kroatië heb ik dit jaar de voorronde Zuid-Holland gewonnen van Kunstbende, een landelijke kunstwedstrijd. Ik was via een uitwisseling te gast bij een Kroatisch meisje en ik ging ook met haar mee naar school. De tafels en muren waren volgeklad, het niveau was laag, ik zag mensen die geen zin meer hadden in het leven. Daar ging mijn stuk over. Ik heb ook een tekst geschreven voor een danssolo, waarmee ik mocht optreden in de eindvoorstelling van mijn school. Dat was voor mij wel een groot ding. Een of twee mensen per jaar mogen een solo doen. Nu was ik dat.”

Foto Khalid Amakran
Foto Khalid Amakran
Foto Khalid Amakran

Lidl

„Ik heb lang gezocht en getwijfeld. Wil ik door met dans? Ik ben slim. Mensen zeiden dat ik naar de universiteit moet gaan, iets studeren waar je veel geld mee kunt verdienen. Daar werd ik onzeker van. Sinds twee jaar weet ik dat ik zo van dans hou en van schrijven dat ik dat niet wil loslaten. Mijn broer heeft op een ‘best of trance’-cd gestaan, met de besten van de wereld, maar hij is nooit helemaal voor de muziek gegaan. Hij is nu supermarktmanager bij de Lidl, met meer dan honderd man onder zich. Hij heeft het erg naar zijn zin – toen hij klein was, was hij al een baasje. Als zowel dans als schrijven voor mij niet lukt – en ik wil ook nog theater proberen –, ga ik naar de universiteit. Rechten studeren, net als mijn vader.”

    • Joke Mat