Carrie Underwood

Foto Capitol Nashville/Universal

Mooi huilen bestaat niet, zegt countryster Carrie Underwood

Carrie Underwood

Op haar nieuwe album zingt ze over de tol van de roem, de nasleep van schietpartijen en de innerlijke kracht van vrouwen. „Dit zijn mijn emoties, dit is hoe ik me voel, dit ben ík.”

„Jazeker, ik ben een Okie from Muskogee, net als in het lied van Merle Haggard.” Carrie Underwood vertelt enthousiast hoe ze 35 jaar geleden op precies de juiste plek in de wieg werd gelegd om een country-superster te worden. Ze is geboren in Muskogee, de plaats in Oklahoma die in 1969 het onderwerp was van Merle Haggards controversiële countryhit ‘Okie from Muskogee’. „We don’t smoke marihuana in Muskogee…” begon het nummer over een stadje waar in de hippietijd alles bij het oude was gebleven. Sindsdien geldt het lied als de soundtrack van ‘small town America’, waar Carrie Underwood op kon groeien als het bescheiden meisje met het grote zangtalent, dat in 2005 American Idols zou winnen.

Sindsien zit haar succes nog verder in de lift. Ze had 26 nummer 1-hits en verkocht 65 miljoen albums wereldwijd. Haar liedjes werden 2,6 miljard keer gestreamd en ze ontving zeven Grammy Awards. Ze werd een televisiester en schitterde in Carpool Karaoke met James Corden, waar ze zich als een bonafide popliefhebber liet kennen door ‘Wake Me Up Before You Go-Go’ van Wham! (uit 1984, het jaar waarin ze haar eerste verjaardag vierde) tot in de kleinste toonbuigingen mee te zingen. Carrie houdt van fun, niet van autotune, ,,Ik háát autotune! Muziek moet puur zijn.”

Maar Carrie Underwood is veel meer dan het ongecompliceerde meisje dat Dolly Parton links en rechts inhaalde toen ze het popsucces door hard werken in de schoot geworpen kreeg. Op haar nieuwe album Cry Pretty, het eerste dat ze zelf produceerde, zingt ze het nummer ‘The Bullet’: een lied waar de National Rifle Association beslist niet blij mee gaat zijn. Met bewogen stem vertelt ze het verhaal van een moeder die haar zoon moet begraven, na de zoveelste school shooting of massaschietpartij in de VS. „You can blame it on hate or blame it on guns/ but mama’s ain’t supposed to bury their sons”.

Veertig hechtingen

Carrie Underwood (klein, cowboyshirt, onopvallend zwanger, veel make-up) houdt audiëntie in een suite van het Amsterdamse Conservatorium Hotel, als de koningin van de country die ze is. Heeft ze zich vooraf gerealiseerd dat ‘The Bullet’ een felle reactie bij aanhangers van de NRA zou kunnen veroorzaken? Met andere woorden: is ‘The Bullet’ een protestsong? „Ik zie het genuanceerder. De kracht van dit lied is dat er geen partij wordt gekozen. Het benadrukt de tragedie van de nasleep van zo’n incident, zonder geschreeuw op de barricades. Het is een lied van compassie voor de mensen die achterblijven om de brokken van hun leven weer bij elkaar te rapen. Ik hou me verre van politieke kwesties of de discussie over gun control. Dat is een verloren strijd, ben ik bang. In de VS is het niet meer zo makkelijk om je mening over dit soort heikele kwesties te delen, zonder overvallen te worden door haat en nijd. Daarom staat het nummer ‘Love Wins’ op dit album. Mensen hebben veel te snel hun mening klaar. Krantenkoppen werken polariserend. Aan het eind wint de liefde altijd.”

Muziek is haar therapie, zegt ze na een zwaar jaar waarin een val in huis haar veertig hechtingen in het gezicht opleverde. Er is niks meer van te zien, maar er werd al druk gespeculeerd dat haar carrière als aantrekkelijke popster voorbij was. Het was een reality check, zegt ze nu de schade aan gezicht en succes mee blijken te vallen. Het album Cry Pretty en met name de titelsong werden er voor een belangrijk deel door geïnspireerd. „De gangbare gedachte is dat huilen je lelijk maakt. Je laat al je emoties onbekommerd vloeien en je hebt geen controle over wat dat doet met je uiterlijk. Mooi huilen bestaat niet. Ik zeg tegen de wereld: dit zijn mijn emoties, dit is hoe ik me voel, dit ben ík. Ikzelf en drie andere vrouwen zijn gaan zitten om dit lied te schrijven. Het is een rockende song, er zit een enorme innerlijke kracht achter. Vrouwen hoeven zich niet te verontschuldigen voor het feit dat ze niet altijd leuke poppetjes zijn om naar te kijken. Als ik een rotdag heb moet ik ook gewoon het podium op. Een feministisch lied? Welnee! Ik noem het uit het leven gegrepen.”

Carrie Underwood. Foto Capitol Nashville/Universal

Morgen beter

Als ze haar autobiografie in één liedje moest vatten, dan koos ze ‘Ghosts on the Stereo’. Wanneer ze zich slecht voelt draait ze een plaat van Hank Williams, Merle Haggard of George Jones om er in één keer bovenop te komen. „Ik ben niet iemand die op een zelfdestructieve manier losgaat in frustratie of agressie. Zelfmedelijden is oké voor een keertje, maar zoek een manier om eruit te komen. Voor mij is dat altijd mijn liefde voor muziek. Mijn favoriete countrymuziek laat je elk greintje droefenis en pijn voelen dat er in je zit. Daarna stap je er overheen en ga je door met je leven. Hopelijk brengt mijn muziek dat gevoel, kwetsbaar maar niet zwak, bij anderen naar boven. Zet Cry Pretty keihard op en dans jezelf suf, zeg ik tegen alle eenzame zielen. Morgen voel je je beter.”

    • Jan Vollaard