Opinie

    • Hugo Camps

Guus & Dick

Guus Hiddink en Dick Advocaat zijn hun tijd ver vooruit. Late zestigers en zeventigers zullen in de toekomst massaal infiltreren in het arbeidsproces. In heel Europa wordt de pensioenleeftijd opgetrokken. Geronten worden de motor van de samenleving. Beide coaches hebben dat haarfijn aangevoeld.

De nestors van het Nederlandse voetbal binden weer de kicksen aan als coach. Hiddink in China, Advocaat bij FC Utrecht. Op social media wordt gelachen met hun overjarigheid – waarom niet Rinus Michels opgraven? Guus en Dick halen meewarig de schouders op. Hun voetbalpassie is religieus. Gras en bal als het brood van Christus.

Ze zijn niet de enige krasse knarren die volop in het leven staan. Leeftijdgenoot Jupp Heynckes speelde het afgelopen seizoen met Bayern München nog kampioen in de Bundesliga. De bondscoach van Turkije, Mircea Lucescu is 73 en de manager van Crystal Palace, Roy Hodgson is de zeventig ook voorbij. Illustere voorganger van de twee is Foppe de Haan die op zijn 72ste Heerenveen vaarwel zei. Over luttele tijd worden we in kroegen en brasseries bediend door zeventigers en zitten kantoren vol met krasse knarren. Dan zijn Hiddink en Advocaat beter af: buitenlucht.

Dick heeft genoeg aan een aardappel en een lapje suddervlees met boontjes

Voor Guus is het olympisch team van China een experiment. Het correspondeert met zijn temperament van wereldreiziger. Hij staat er niet zo fanatiek in als Dick Advocaat. Hiddink zit in de volheid van een plezierige oude dag – de egards voor zijn vakmanschap heeft hij allang binnen. Guus was altijd een stoeiende coach die jeugd om zich heen wilde. De man uit Varsseveld wou grootsteeds leven. Dat is hem gelukt als coach van Real Madrid en bondscoach van Rusland. Londen kwam met Chelsea ook op zijn weg. Ik zag hem in Monaco genieten van klimaat en luxe als bondscoach van Oranje. Op een dag vatte hij zijn leven als volgt samen: „Ik ben niet rijk, maar ik heb rijk geleefd.”

Advocaat daarentegen is nooit een societycoach geweest. Dick heeft genoeg aan een aardappel en een lapje suddervlees met boontjes. Zijn drank is Spa blauw. In het grote buitenland waar hij meermaals aan de slag ging, liet hij musea, recepties en trendy restaurants links liggen. Pendelen van hotel naar het trainingsveld was zijn langste reis.

Advocaat kan niet zonder voetbal. Talloze keren heeft hij zijn afscheid aangekondigd, talloze keren stond hij even later weer op het veld. Na de degradatie met Sparta dacht iedereen dat zijn laatste klusje als coach erop zat. Dickie zou nu wel zijn memoires gaan schrijven. Maar zie, maandag begint hij als trainer van FC Utrecht. De club waar hij in 1984 zijn carrière als profspeler beëindigde.

De onberekenbare voorzitter Frans van Seumeren verwacht dat zijn coach Utrecht naar Europa leidt. Dat moet je Dick geen twee keer zeggen: hij houdt van een uitdaging met afbreukrisico. Nou ja, er valt nog weinig af te breken in het leven van een zeventigjarige met een geweldige carrière. Zeker is dat Advocaat in de Galgenwaard voor spektakel zal zorgen. Voor ontroering ook als hij zich weer eens opwindt tot een carambole met een sluier vocht in de ogen. De heupswing van Dick is altijd jong gebleven.

Guus en Dick zullen op hun tachtigste nog steeds dronken willen worden van de geur van de kleedkamer. Het is een tikje curieus, maar ook een signaal van hoop voor ons, vroege desperado’s.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.

    • Hugo Camps