De vork zwikte uit mijn hand

In deze rubriek elke week iets wat kwijt is. Deze week: kracht in de handen. Ook iets kwijt? Stuur een mail naar kwijt@nrc.nl

Mijn neurologische aandoening manifesteerde zich in een restaurant in Zuid-Frankrijk. De steak was niet erg mals, dat was waar. Maar ik vond het vreemd dat mijn vrouw er gemakkelijk doorheen sneed, terwijl ik er grote moeite mee had. De vork zwikte uit mijn hand, het mes maakte de verkeerde bewegingen. De volgende ochtend kon ik mijn schoenveters nauwelijks aantrekken. Toen ik een papieren folder doormidden wilde scheuren gleed het papier tussen mijn duim en wijsvinger weg. Knijpen was onmogelijk geworden.

Iets wat ik eerst wel had, kracht in mijn handen, was er niet meer. Dezelfde vingers, dezelfde hand, maar hoe ik mijn best ook deed, er was iets uit weggevloeid en ik wist niet waarheen. Zo gaat dat, bedacht ik. Nu is het jouw beurt. Ik had voor mijn oude moeder heel wat potjes jam en augurken opengedraaid, en me er vaak over verwonderd dat ze dat zelf niet meer kon. Aan haar handen was niets bijzonders te zien.

Voor ouderdomszwakte vond ik mezelf wat jong, dus iets neurologisch lag het meest voor de hand. Maar wat? We waren op fietsvakantie en uitgebreid op internet zoeken kon niet. Terwijl het landschap voorbijgleed prees ik me gelukkig met het feit dat ik nog wel kon remmen. Maar in mijn duimen, wijsvingers en ringvingers heerste een leeg en machteloos gevoel.

Eenmaal thuis kwam er een beetje kracht terug. Eerst rechts, toen links. Eerst in mijn duimen, toen in de wijsvingers. Na een week waren mijn handen bijna net zo sterk als daarvoor en een week later was alles weer normaal. Blijkbaar was er door het leunen op dat lage fietsstuur een zenuw bekneld geraakt en was dat bij thuiskomst weer in orde gekomen.

Ik had een gratis blik in de toekomst gekregen. Ik had vast even kunnen voelen hoe het is als je iets kwijtraakt wat je altijd vanzelfsprekend hebt gevonden.

    • Warna Oosterbaan