Opinie

    • Opiauteur

Brieven

Ahold

De vervuiler doneert

Applaus voor Boyan Slat, de Nederlander die enkele dagen geleden begon met het opruimen van de plasticsoep voor de kust van Californië (Het vissen op plastic kan nu echt beginnen, 9/8). Groot was mijn verbazing toen ik begin dit jaar met mijn gezin in New York kwam wonen en voor mijn dagelijkse boodschappen naar de lokale Stop & Shop ging, een dochter van Ahold. Werkelijk alle artikelen worden er in dunne plastic zakjes verpakt, ook nog eens apart en vaak twee of drie zakjes over elkaar (want stel je voor dat het zakje zou scheuren!). De cassière keek mij aan alsof ik van Mars kwam toen ik de boodschappen in mijn zelf meegebrachte tas stopte en ik opmerkte dat het gebruik van plastic zakjes in de meeste Afrikaanse (ontwikkelings)landen illegaal is.

Hoe is dit mogelijk? Helemaal als je bedenkt dat Ahold op zijn website hoog van de toren blaast over al zijn initiatieven op het gebied van duurzaamheid. Stopt die duurzaamheid van Ahold dan aan de grens? Mijn diverse e-mails aan Ahold met deze vraag bleven helaas allen onbeantwoord dus bij deze roep ik Ahold nogmaals op: help Boyan, neem je verantwoordelijkheid als aandeelhouder en stop met het verstrekken van plastic tasjes in de Stop & Shop!

Asielverlening

De X-factor telt dus mee

Toch blijf ik het merkwaardig vinden: een mevrouw die geen recht heeft op asiel rekt de procedures tien jaar lang, wordt uiteindelijk uitgewezen, maar weet door het afdwingen van een verblijfsvergunning voor haar kinderen te bereiken dat zij straks alsnog naar Nederland mag komen en waarschijnlijk blijven. Na de finale van deze soap blijf ik met vragen zitten: is dit gerechtigheid of willekeur omdat de publieke opinie viel voor de charmes van twee sympathieke kinderen? Wordt vanaf nu het recht op een verblijfsvergunning bepaalt door de ‘X-factor’ van de betrokkenen en bedreigingen aan de staatssecretaris? Slaat dit niet het draagvlak weg onder de opvang van echte asielzoekers?

Bewust Kinderloos

Nooit heb ik spijt gehad

Er zijn jonge vrouwen die geen moeder willen worden en besluiten tot sterilisatie, aldus NRC op 7 september. Drie vrouwen komen in het stuk aan het woord. Eindelijk eens een ander geluid! Inmiddels ben ik 84 en altijd al was ik een uitzondering. Rond mijn achttiende nam ik twee besluiten. 1. Nooit meer naar de kerk. 2. Nooit een mens op deze wereld zetten.

Tot mijn eigen verrassing vond ik toch een man, met wie ik nu 56 jaar getrouwd ben en werkelijk nooit hebben wij spijt gehad van ons besluit. Ik heb zoveel verdriet en ellende gezien. Hoe langer ik hier rondloop, hoe beroerder ik de wereld vind. Ik begrijp dus de jonge vrouwen die een sterilisatie willen.

Tweede man van ING

Een verwarrende kop

Tweede man ING weg na witwasrel, kopte uw voorpagina van dinsdag. Onmiddellijk dacht ik: wie was dan de eerste die weggestuurd is? Heb ik iets gemist? Toen ik verder las, werd duidelijk dat het om de tweede man in de hiërarchie ging. Begrijpt u mijn verwarring?

Sociale werkplaats

Wij doorzien de PvdA

De PvdA plengt krokodillentranen over de sluiting van de sociale werkplaatsen (interview met PvdA-Kamerlid Gijs van Dijk, 11/09). Iedereen kon een paar jaar geleden voorspellen (toen de PvdA de voorziening liet uitsterven) dat de mensen die in de sociale werkplaats een veilige en prettige arbeidsomgeving vonden, niet zomaar elders emplooi konden vinden. Net zo goed als meteen duidelijk was dat de sluiting van onder meer verzorgingshuizen niets minder was dan het vernietigen van onze verzorgingsstaat. De uitvoerders, Klijnsma en Van Rijn, hebben allang weer een nieuwe baan gevonden. Het nu weer pleiten voor openstelling van sociale werkplaatsen door diezelfde partij zullen de kiezers doorzien. De weggelopen PvdA-stemmers zullen hier dan ook niet intrappen. Een ezel stoot zich in het algemeen niet twee keer aan dezelfde steen.

    • Opiauteur