Opinie

    • Joyce Roodnat

Nederland zit op Loren te wachten

Joyce Roodnat

Columnist Joyce Roodnat mocht bij Sophia Lorens bezoek aan het Vlissingse Film by the Sea-festival zijn en sloeg als rechtgeaarde fan steil achterover van haar optreden.

Een handkus van Sophia Loren vanuit Vlissingen.

Het mooie van het interview met Sophia Loren in Nieuwsuur was haar vastberaden afweer van vragen waar ze geen zin in had. Zo zie je het niet vaak, en ze heeft groot gelijk. Waarom moet een actrice zich uitspreken over homofobie en fascisme heden ten dage? Omdat ze veertig (40!) jaar geleden een rol speelde in Una giornata particolare, wat daarover gaat? Hou toch op. „Daar heb ik niet over nagedacht” zei ze, en daarmee was de kous af. En hoezo moet een vrouw van bijna 84 met haar water voor de dokter komen over haar ervaringen met seksueel machtsmisbruik? „#MeToo? Nooit van gehoord”, zei Sophia. En nee, Marlon Brando had haar niet lastiggevallen. Staat het in haar autobiografie? Zal wel. Pfff. Volgende vraag alstublieft.

Heel verstandig dat ze veinsde dat ze geen idee had. Maakt niet uit, we hebben er niks mee te maken. Het enige wat ons aangaat, zijn die prachtige filmrollen van haar.

Ik mocht bij Lorens acte de présence op het Vlissingse Film by the Sea-festival zijn en sloeg als rechtgeaarde fan steil achterover van haar optreden – slechts een minuut of tien, maar wel quality time. Daarna vertoonden ze dus Una giornata particolare. La Loren speelt er fenomenaal in, als een tot verdorren gedoemde echtgenote in het Rome van Mussolini – wat destijds opzien baarde: de ‘mooiste vrouw ter wereld’ was 43 en ze speelde zomaar een oudere afgeleefde vrouw!

Maar waarom die film? Hij is overbekend, ik schat dat driekwart van het publiek in Vlissingen hem al eens zag. Daarbij, Film by the Sea is een literair filmfestival. Het onderscheidt zich met een accent op romanverfilmingen en Una giornata gaat niet terug op een boek.

Lorens ándere mooiste film wel. La Ciociara, uit 1960, beter bekend als Two Women, is gebaseerd op een roman van de Italiaanse schrijver Alberto Moravia. Een oorlogsfilm, net als Una giornata. Niet met Marcello Mastroianni, wel met Jean-Paul Belmondo, ook niet mis. Bovendien, Loren was pas 26 en toch speelde ze in Two Women de sterren van de hemel als moeder van een tienerdochter. Haar imago interesseerde haar toen al minder dan een mooie rol.

Maar laat ik ophouden met vitten. Er is vast wel een filmhuis dat Two Women weer eens wil vertonen. En als ik nog even mag: graag samen met: La voce umana, Lorens nieuwste film, uit 2014. Geregisseerd door zoon Edoardo Ponti, naar de monoloog La voix humaine van Jean Cocteau, in Nederland bekend dankzij Halina Reijn die er al jaren triomfen mee viert.

Vertoon Two Women en we gaan er met zijn allen naartoe. Want als er vorig weekend iets duidelijk werd, dan is het dat Nederland op Sophia Loren zit te wachten.

    • Joyce Roodnat